Τώρα βλέπετε μόνο άρθρα χωρίς βαριά θέματα. Η σελίδα μένει ίδια — αλλάζουν ήπια μόνο οι θέσεις των άρθρων. Πατήστε «Όλα τα νέα» όποτε θέλετε να επιστρέψετε.
Τι είναι απολύτως απαραίτητο σε μια σχέση για κάθε διαφορετική γενιά;
Το χάσμα των γενεών δεν είναι μόνο το θέμα χιουμοριστικών viral videos στα social αλλά εκφράζεται και στο τι ζητoύν boomers, millenials και GenZers από τις σχέσεις.
To χάσμα των γενεών είναι κάτι που βιώνουμε συνεχώς γύρω μας. Γελάμε με τα videos στα social media που κάνουν χιούμορ με το πως οι Boomers ή Gen X και η Gen A αντιμετωπίζει τη δουλειά ή διάφορες άλλες καθημερινές ιστορίες. Η ιδέα του απολύτως αναγκαίου, του «bare minimum» σε μια σχέση, είναι όλα εκείνα τα βασικά που θεωρούμε αυτονόητα για να λειτουργήσει μια σχέση. Σεβασμός, παρουσία, επικοινωνία, μια στοιχειώδης φροντίδα. Κι όμως, αυτό το «αυτονόητο» δεν είναι καθόλου σταθερό. Αλλάζει ανάλογα με την εποχή, την κουλτούρα και, ίσως περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, τη γενιά στην οποία ανήκουμε.
Η έννοια του ελάχιστου αποδεκτού μεταβάλλεται, γιατί κάθε γενιά ζητά κάτι διαφορετικό από τις σχέσεις της. Οι μεγαλύτερες γενιές έμαθαν να βλέπουν τη σχέση ως καθήκον και σταθερότητα. Οι νεότερες, αντίθετα, την αντιμετωπίζουν ως χώρο προσωπικής ανάπτυξης και συναισθηματικής σύνδεσης. Αυτό που κάποτε θεωρούνταν «αρκετό», σήμερα μπορεί να μοιάζει ψυχρό ή ανεπαρκές. Και αντίστροφα: αυτό που σήμερα θεωρείται βασικό όπως η συναισθηματική διαθεσιμότητα, κάποτε θα φάνταζε υπερβολική απαίτηση.
Boomers: Απολύτως αναγκαία το καθήκον και η σταθερότητα
Για τη γενιά των Baby Boomers, μια καλή σχέση χτίζεται πάνω στη δέσμευση. Το «μένουμε μαζί» ήταν, και σε μεγάλο βαθμό παραμένει, η βάση. Ο γάμος και η οικογένεια δεν ήταν επιλογές. Ήταν το κοινωνικά αποδεκτό και το αναμενόμενο.
Για αυτή τη γενιά το απολύτως αναγκαίο είχε πολύ πρακτικό χαρακτήρα:
να υπάρχει σπίτι,
να καλύπτονται οι οικονομικές ανάγκες,
να διατηρείται η οικογένεια ενωμένη.
Η συναισθηματική οικειότητα υπήρχε, αλλά δεν ήταν στο επίκεντρο. Αν υπήρχε σταθερότητα και ασφάλεια, αυτό θεωρούνταν αρκετό. Το να «αντέχεις» τη σχέση ήταν εξίσου σημαντικό με το να την απολαμβάνεις. Κι όμως, ακόμα και μέσα σε αυτή τη λογική, δεν έλειψαν οι ρήξεις. Τα διαζύγια αυξήθηκαν με τα χρόνια, δείχνοντας ότι ακόμα και αυτή η γενιά δεν ήταν διατεθειμένη να μείνει σε μια σχέση που δεν λειτουργεί. Απλώς, το όριο του «δεν λειτουργεί» τοποθετούνταν αλλού.
Τα διαζύγια αυξήθηκαν με τα χρόνια, δείχνοντας ότι ακόμα και αυτή η γενιά δεν ήταν διατεθειμένη να μείνει σε μια σχέση που δεν λειτουργεί. Απλώς, το όριο του «δεν λειτουργεί» τοποθετούνταν αλλού.
Gen X: Απολύτως αναγκαίος ο σεβασμός στην ανεξαρτησία
Η Gen X μεγάλωσε πιο αυτόνομα. Ήταν η γενιά που ονομάστηκε «latchkey generation», η γενιά των μικρών παιδιών που γυρνούσε μόνη στο σπίτι από το σχολείο με κρεμασμένα τα κλειδιά στο λαιμό. Η εμπειρία των διαζυγίων των γονιών τους και η κουλτούρα της ανεξαρτησίας διαμόρφωσαν μια πιο επιφυλακτική στάση απέναντι στις σχέσεις.
Για αυτούς, το bare minimum δεν είναι τόσο η διάρκεια όσο η ποιότητα της συνύπαρξης:
να συμπαθείς και να εκτιμάς τον σύντροφό σου,
να μπορείτε να συνεννοηθείτε,
να υπάρχει σεβασμός στον προσωπικό χώρο.
Για την Generation X, η απώλεια της ανεξαρτησίας είναι κόκκινη γραμμή. Η σχέση δεν πρέπει να σε περιορίζει, ούτε να σε «ορίζει». Ίσως γι’ αυτό βλέπουν το διαζύγιο πιο ρεαλιστικά. Όχι ως αποτυχία, όπως ίσως οι προηγούμενες γενιές, αλλά ως λύση όταν η σχέση δεν ανταποκρίνεται ούτε καν στο βασικό επίπεδο λειτουργικότητας. Το απολύτως αναγκαίο εδώ είναι απλό αλλά ουσιαστικό. Να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου χωρίς να πιέζεσαι να γίνεις κάτι άλλο.
Το απολύτως αναγκαίο εδώ είναι απλό αλλά ουσιαστικό. Να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου χωρίς να πιέζεσαι να γίνεις κάτι άλλο.
Millennials: Απαραίτητη η συναισθηματική παρουσία
Οι Millennials πήραν τις αλλαγές που εισήγαγε η Gen X και τις πήγαν σε άλλο επίπεδο. Ένα μεγάλο ποσοστό των milennials δεν είναι παντρεμένοι και όσοι παντρεύτηκαν το έκαναν σε μεγαλύτερη ηλικία. Εκεί που οι προηγούμενες γενιές έδιναν έμφαση στη σταθερότητα ή την ανεξαρτησία, οι Millennials έφεραν στο επίκεντρο το συναίσθημα.
Για αυτούς:
η συναισθηματική διαθεσιμότητα δεν είναι «nice to have», είναι βασικό,
η επικοινωνία είναι προϋπόθεση,
θέλουν να έχουν μια υγιή σχέση και δεν ανέχονται την τοξικότητα.
Περιμένουν από τον σύντροφό τους να «είναι εκεί» πραγματικά, να συνδέεται ουσιαστικά. Εδώ βάση της σχέσης γίνεται το να ακούς να στηρίζεις και να κατανοείς. Μια σχέση χωρίς βαθιά συναισθηματική σύνδεση δεν είναι αποδεκτή.
Περιμένουν από τον σύντροφό τους να «είναι εκεί» πραγματικά, να συνδέεται ουσιαστικά. Εδώ βάση της σχέσης γίνεται το να ακούς να στηρίζεις και να κατανοείς. Μια σχέση χωρίς βαθιά συναισθηματική σύνδεση δεν είναι αποδεκτή.
Gen Z: Ανάμεσα στην παράδοση και τη συναισθηματική επίγνωση
Θα περιμέναμε από κάθε νέα γενιά να είναι πιο προοδευτική από την προηγούμενη. Ομως αυτό όπως προκύπτει από έρευνες δεν ισχύει απόλυτα για τη Gen Z. Πολλοί εκπρόσωποι αυτής της γενιάς σχεδιάζουν να παντρευτούν και διατηρούν μια θετική στάση απέναντι στη δέσμευση που συνεπάγεται ο γάμος. Η επιστροφή σε πιο παραδοσιακές αξίες δεν σταματά εκεί. Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι ένα σημαντικό ποσοστό ανδρών της Gen Z τείνει να υποστηρίζει πιο «παραδοσιακούς» ρόλους φύλου, όπως την ιδέα ότι οι γυναίκες θα πρέπει να ακολουθούν συγκεκριμένα πρότυπα μέσα στη σχέση ή τον γάμο, σε μεγαλύτερο βαθμό ακόμη και από παλαιότερες γενιές.
Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι η Gen Z ρίχνει τον πήχη των προσδοκιών της. Αντίθετα, πολλοί παραμένουν single, δεν αναζητούν επιφανειακές ή βραχύβιες γνωριμίες και το «bare minimum» για εκείνους μεταφράζεται σε κάτι πιο ουσιαστικό αλλά και πιο απλό: να θέλουν πραγματικά να περνούν χρόνο με τον άλλον, χωρίς υπερβολικές απαιτήσεις, αλλά και χωρίς εκπτώσεις στη σύνδεση.
Είναι όμως το ελάχιστο αρκετό
Ίσως η μεγαλύτερη παγίδα γύρω από το απολύτως αναγκαίο είναι ότι συχνά το μπερδεύουμε με το «αρκετό». Αποδεχόμαστε λιγότερα από όσα χρειαζόμαστε, επειδή κάτι πληροί τα βασικά. Όμως το να κάνει κάποιος τα απολύτως απαραίτητα δεν σημαίνει ότι η σχέση είναι υγιής ή ικανοποιητική. Η κατανόηση του τι θεωρούμε «ελάχιστο» είναι ουσιαστικά μια πράξη αυτογνωσίας. Τι χρειάζομαι πραγματικά; Τι θεωρώ μη διαπραγματεύσιμο; Πού τελειώνει το «bare minimum» και πού αρχίζει η ουσιαστική φροντίδα; Γιατί τελικά, το ζητούμενο δεν είναι απλώς να περνά μια σχέση το κατώφλι του «αποδεκτού». Είναι να αξίζει να τη ζεις. Έτσι δεν είναι;
