Μαζί με τα σχολεία επέστρεψε και ένας από τους πιο απαιτητικούς θεσμούς της ελληνικής εκπαίδευσης. Όχι, όχι, το ολοήμερο. Το group chat των γονέων λέω.
Υπάρχουν κάποια πράγματα που σηματοδοτούν αδιαμφισβήτητα την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Τα καινούργια τετράδια. Τα τάπερ που ορκίζεσαι ότι φέτος δεν θα χάσουν τα καπάκια τους. Η υπενθύμιση ότι πρέπει να γράψεις το όνομα του παιδιού πάνω σε περίπου 146 αντικείμενα.
Και φυσικά, εκείνο το notification: «Η Μαρία σάς πρόσθεσε στην ομάδα ΓΟΝΕΙΣ Β2 2026-2027».
Σας θέλω ψύχραιμες.
Μπροστά μας βρίσκονται εννέα μήνες σημαντικών ανακοινώσεων, χαμένων ζακετών, φωτογραφιών από τετράδια, ερωτήσεων που έχουν ήδη απαντηθεί τρεις φορές και τουλάχιστον ενός:
«Δεν θέλω να δημιουργήσω θέμα, ΑΛΛΑ…»
Θα δημιουργήσει θέμα. Προφανώς. Ας δούμε, λοιπόν, πώς μπορούμε να φτάσουμε μέχρι τον Ιούνιο φίλη. Ή έστω χωρίς να έχουμε κάνει κατά λάθος reply στο group αυτό που προοριζόταν για την κολλητή.
Οι ομάδες γονέων ξεκίνησαν με έναν απολύτως λογικό σκοπό: να μπορούν οι οικογένειες μιας τάξης να ανταλλάσσουν γρήγορα χρήσιμες πληροφορίες. Και πράγματι μπορούν να είναι εξαιρετικά χρήσιμες. Μέχρι κάποιος να ρωτήσει στις 23:17 αν αύριο έχουν Γλώσσα.
Πριν γράψεις, κάνε το τεστ των 30 δευτερολέπτων
Έχεις εκνευριστεί. Έγραψες το μήνυμα. Το ξαναδιάβασες. Περιλαμβάνει τη φράση «με όλο τον σεβασμό»; ΜΗΝ ΤΟ ΣΤΕΙΛΕΙΣ.
Το γραπτό μήνυμα δεν έχει τόνο φωνής, έκφραση προσώπου ή εκείνο το μικρό χαμόγελο που δείχνει ότι δεν είσαι έξαλλη. Ένα σχόλιο που από κοντά θα ακουγόταν απολύτως φυσιολογικό μπορεί στο chat να διαβαστεί σαν κήρυξη πολέμου.
Και επειδή μιλάμε για ανθρώπους που πιθανότατα θα βλέπεις κάθε πρωί στην πόρτα του σχολείου για τα επόμενα χρόνια, ίσως αξίζει μια δεύτερη ανάγνωση.
Περίμενε λίγο. Αν εξακολουθεί να ακούγεται επιθετικό, σβήσ’ το. Αν επιμένεις να το στείλεις σβήσε το “με όλο τον σεβασμό” γιατί όλοι ξέρουμε ότι σημαίνει ακριβώς το αντίθετο εκείνη τη στιγμή. Στην τελική, αν εξακολουθείς να θέλεις να το πεις αύριο, πες το από κοντά.
Δεν χρειάζεται να απαντάμε όλοι «ευχαριστούμε»
Η δασκάλα ενημέρωσε ότι αύριο τα παιδιά πρέπει να έχουν μαζί τους ένα μπλε ντοσιέ. Χρήσιμη πληροφορία.
Ακολουθούν:
«Ευχαριστούμε!»
«Ευχαριστούμε πολύ ❤️»
«Ευχαριστούμε Μαρία μου 🙏»
«Κι από εμάς ευχαριστούμε!»
«👍»
Και κάπου εκεί 25 κινητά κάνουν μπζζζ για να μάθουν ότι και η μαμά του Γιάννη είναι ευγνώμων. Τα reactions δημιουργήθηκαν για κάποιο λόγο. Ας τους δώσουμε την ευκαιρία που τους αξίζει. Μια απλή καρδούλα στο μήνυμα αρκεί. Ή και όχι, δεν θα παρεξηγηθεί κανείς έτσι κι αλλιώς.
Η ομάδα δεν είναι help desk για τις εργασίες
«Τι έχουν για αύριο;» Θεμιτό. Μπορεί ένα παιδί να έλειπε.
«Στη σελίδα 34 κάνουμε και την άσκηση 5;» Επίσης λογική απορία.
«Μπορεί κάποιος να μου στείλει φωτογραφία όλο το τετράδιο γιατί ο δικός μου δεν τα έγραψε;» Εδώ μπαίνουμε σε άλλη πίστα.
Η ομάδα μπορεί να βοηθήσει όταν κάτι χάθηκε ή δεν έγινε κατανοητό. Δεν χρειάζεται όμως να μετατραπεί σε 24ωρο γραφείο υποστήριξης.
Και, ναι, μερικές φορές το παιδί μπορεί να πάει σχολείο χωρίς να έχει κάνει μία άσκηση επειδή ξέχασε να τη σημειώσει. Θα επιβιώσει. Όλοι μας επιβιώσαμε. Και κυρίως, μάθαμε.
Το παιδί σου δεν είναι απαραίτητα αξιόπιστο ρεπορτάζ
«Ο γιος μου είπε ότι η κυρία φώναξε σήμερα σε όλη την τάξη».
Πριν ξεκινήσει η έκτακτη συνεδρίαση του ΟΗΕ στο Viber, ας θυμηθούμε κάτι βασικό:
Τα παιδιά μάς μεταφέρουν τη δική τους εκδοχή ενός γεγονότος.
Δεν σημαίνει ότι λένε ψέματα. Σημαίνει ότι είναι παιδιά. Μπορεί να λείπει το τι συνέβη πριν, το τι ακριβώς ειπώθηκε ή η λεπτομέρεια ότι ολόκληρη η τάξη πετούσε χαρτάκια επί είκοσι λεπτά.
Αν κάτι που σου είπε το παιδί σου σε προβληματίζει πραγματικά, μίλησε πρώτα με τον εκπαιδευτικό. Το chat των 27 οικογενειών δεν πρέπει να λειτουργεί σαν λαϊκό δικαστήριο.
Αν αφορά ένα παιδί, δεν αφορά την ομάδα
Εδώ δεν υπάρχουν αστεία. Δεν γράφουμε δημόσια το όνομα άλλου παιδιού για να περιγράψουμε ένα περιστατικό. Δεν αναλύουμε τη συμπεριφορά του. Δεν ζητάμε από την ομάδα να πάρει θέση.
Αν έχει συμβεί κάτι ανάμεσα στο παιδί σου και ένα άλλο παιδί, επικοινώνησε με τον εκπαιδευτικό και, όπου χρειάζεται, ιδιωτικά με τον άλλο γονέα. Δεν χρειάζεται να στιγματιστεί ένα παιδί σε ένα group ενηλίκων επειδή στα επτά του τσακώθηκε στην αυλή του σχολείου.
Όχι, δεν χρειάζεται δημοψήφισμα για όλα
«Να πάρουμε όλοι ίδιο δώρο στη δασκάλα;»
«Να βάλουμε 5 ή 7 ευρώ;»
«Να πάρουμε φυτό;»
«Μήπως καλύτερα βιβλίο;»
«Εγώ λέω δωροεπιταγή».
«Δεν είναι απρόσωπη;»
4789 μηνύματα later και δεν έχετε βγάλει άκρη.
Δύο προτάσεις και ένα poll είναι μια χρήσιμη προσέγγιση. Μια άλλη είναι να ανατεθεί σε 1-2 γονείς με ορισμένο budget και να συνεννοηθούν εκείνοι μεταξύ τους. Δεν χρειάζεται κάθε χριστουγεννιάτικο δώρο να αποκτά τη διαδικασία εκλογής Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ.
Οι εκπαιδευτικοί δεν δικάζονται στο chat
Μπορεί να διαφωνήσεις με μια απόφαση του σχολείου ή ενός εκπαιδευτικού. Φυσικά. Μπορεί να υπάρχει και πραγματικό πρόβλημα που χρειάζεται αντιμετώπιση. Ακριβώς γι’ αυτό υπάρχει η απευθείας επικοινωνία με τον εκπαιδευτικό, τη διεύθυνση ή τον σύλλογο γονέων.
Το group δεν είναι ούτε δικαστήριο ούτε TripAdvisor για δασκάλους. Και κυρίως, όταν μια συζήτηση αρχίζει με «εμένα προσωπικά δεν μου αρέσει ο τρόπος της», σπάνια καταλήγει σε κάποια πραγματική βελτίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Υπάρχουν και ώρες κοινής ησυχίας. Έστω νοητές
Εκτός αν πρόκειται για κάτι που πραγματικά πρέπει να γνωρίζουν όλοι εκείνη τη στιγμή, ένα μήνυμα στις 23:48 μπορεί μάλλον να περιμένει μέχρι το πρωί.
Ναι, το κινητό μπαίνει στο αθόρυβο. Ναι, μπορούμε να κλείσουμε τις ειδοποιήσεις. Αλλά μπορούμε επίσης ως κοινωνία να συμφωνήσουμε ότι «μήπως ξέρει κανείς τι ώρα σχολάνε την Παρασκευή;» δεν αποτελεί νυχτερινό επείγον περιστατικό.
Και ο χρυσός κανόνας για να αποφύγεις παρεξηγήσεις
Πριν στείλεις κάτι, σκέψου: Θα το έλεγα ακριβώς έτσι αν βρίσκονταν μπροστά μου όλοι οι γονείς, ο εκπαιδευτικός και η διεύθυνση;
Αν η απάντηση είναι όχι, πιθανότατα δεν χρειάζεται να υπάρχει ούτε γραπτώς. Γιατί τα screenshots υπάρχουν.
Και, όπως όλοι έχουμε μάθει κάποια στιγμή στη ζωή μας, τα screenshots έχουν μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής από τις περισσότερες ανθρώπινες σχέσεις.
Κατά βάθος, το chat μπορεί όντως να μας σώσει
Πέρα από την πλάκα, μια καλή ομάδα γονέων είναι πραγματικά χρήσιμη. Θα σου θυμίσει την εκδρομή που ξέχασες. Θα βρει το μπουφάν που εξαφανίστηκε. Κάποιος θα στείλει την εργασία όταν το παιδί σου είναι άρρωστο. Κάποια άλλη μαμά θα σου πει ότι δεν είσαι η μόνη που δεν κατάλαβε τι ακριβώς πρέπει να κατασκευάσετε μέχρι αύριο το πρωί από χαρτόνι, βαμβάκι και τρία κουκουνάρια.
Χρειάζεται απλώς να θυμόμαστε ότι ο σκοπός του group είναι να κάνει τη σχολική καθημερινότητα λίγο ευκολότερη. Όχι να δημιουργήσει μία ακόμη δουλειά που πρέπει να διαχειριστούμε.
Οπότε καλή σχολική χρονιά. Και ψυχραιμία.