Ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας ευαισθητοποίησης για τον Καρκίνο του Θυρεοειδούς και, χρειάστηκαν 2 χρόνια και 8 μήνες για να γράψω για αυτό. Σε λιγότερο από 4 μήνες κλείνω 3 χρόνια «καθαρή» και νομίζω πως, αν κάτι πρέπει να μας μαθαίνουν αυτές οι σκληροτράχηλες εμπειρίες είναι πως όταν μοιράζεσαι (τον πόνο, την κούραση, την ταλαιπωρία, τη γνώση) όλα γίνονται ελαφρύτερα. Κυρίως όμως το φορτίο.
Αγαπητό ημερολόγιο,
Μπορούν να αλλάξουν όλα σε ένα απόγευμα;
Αν κάτι με ενθουσιάζει στην ανθρώπινη ύπαρξη είναι πως, ακόμη κι αν ο άνθρωπος νομίζει στα υποθετικά σενάρια που κάνει πως δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ορισμένες καταστάσεις, έχει την ικανότητα και τη δύναμη μέσα του κρυμμένη τελικά να τις ξεπερνά. Θες μηχανικά; Θες με ένα απόθεμα κουράγιου καλά θαμμένο μέσα του; Ό,τι και να ‘ναι, τα καταφέρνει.
Το χρονικό της διάγνωσης
Η αφέλεια μπορεί να… σώσει ζωές
Εγώ πριν κάνω τους γιατρούς κολλητούς μου φίλους, πριν τις διαγνώσεις των αυτοάνοσών μου και ιδίως πριν τη διάγνωση του καρκίνου του θυρεοειδούς και τη θεραπεία του, ήμουν αφελής. Δεν είχα φοβίες.
Ο εγκέφαλός μου λειτουργούσε με εντελώς διαφορετικό τρόπο από ό,τι λειτουργεί σήμερα. Και γιατί το γράφω αυτό. Σε ένα τυχαίο ραντεβού σε διαγνωστικό κέντρο για εντελώς διαφορετική εξέταση πήρα την πρωτοβουλία και αποφάσισα να ξαναδώ έναν ύποπτο όζο στον θυρεοειδή τον οποίο κάποια χρόνια πριν τη διάγνωση (5 για την ακρίβεια) είχα παρακολουθήσει, οι γιατροί ωστόσο κάπως τον «ξεπέταξαν». Στον υπέρηχο, καλή του ώρα του ανθρώπου, ο ακτιονοδιαγνώστης διέκρινε όλα όσα δεν έπρεπε να διακρίνει κάποιος σε έναν όζο και απευθείας, χωρίς περιστροφές με παρότρυνε να πάω «εχθές» να το κοιτάξω.
Αν ήταν καρκίνος τόσα χρόνια δεν θα είχα πεθάνει;
«Αν ήταν καρκίνος τόσα χρόνια δεν θα είχα πεθάνει;» του είπα γελώντας -και κάπως cool από αφέλεια και μπόλικο φόβο ταυτόχρονα. Πόσο πιο ξεκάθαρο να μου το έκανε λοιπόν; Τον άκουσα, πήγα σε ενδοκρινολόγο και με συνοπτικές διαδικασίες κλείσαμε το ραντεβού για το χειρουργείο.
Ο καρκίνος, το χαστούκι και το «τώρα κολυμπάμε»
Δεν θυμάμαι ακριβώς τι έκανα την πρώτη φορά που κατάλαβα ότι έχω καρκίνο. Θυμάμαι τη γιατρό να μην μου το λέει ξεκάθαρα αλλά να μην αφήνει και περιθώριο για άλλη διάγνωση. Εγώ με τη σειρά μου να μην κάνω ξεκάθαρες ερωτήσεις και να λέω στους δικούς μου ανθρώπους πως δεν είναι κάτι, θα δούμε στο επόμενο ραντεβού, θα φανεί στις εξετάσεις. Κατά βάθος νομίζω πως ήξερα από την αρχή ποια θα ήταν τα επόμενα βήματα.
Δεν έκλαψα θυμάμαι. Απλώς έπρεπε να οργανωθώ τόσο πολύ, τόσο σωστά και να λειτουργήσω by the book που στην πραγματικότητα απλώς άφηνα τις εξελίξεις να με πάνε και όπου πάει. Ραντεβού στο ραντεβού, εξετάσεις, κι άλλες εξετάσεις, κι άλλα ραντεβού και η επίμαχη ημερομηνία. 31 Ιανουαρίου του 2024. Χειρουργείο. Εκεί θα φαινόταν αν υπήρχαν μεταστάσεις κι αν έπρεπε η θεραπεία έπειτα να είναι πιο αυστηρή.
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Μπορούν να «περάσουν» όλα σε ένα απόγευμα;
1 ημέρα μετά το χειρουργείο. Πόνος, ζαλάδα, μια κόπωση, θλίψη και αρκετό άγχος. Κανένας δεν σου λέει για το μετά. Κανένας δεν το σκέφτεται κιόλας. Όλοι θα ρωτήσουν για το πριν και θα μιλήσουν για τα καλά σενάρια. «Εύκολος καρκίνος», «όλα θα πάνε καλά», «είσαι δυνατή εσύ», «μετά το χειρουργείο θα είναι όλα τέλεια». Φράσεις προς αποφυγήν αν με ρωτάς.
Αν θες να σταθείς σε έναν καρκινοπαθή, αρκεί να είσαι εκεί, δεν χρειάζεται να βρεις κάτι έξυπνο να πεις.
1 εβδομάδα μετά το χειρουργείο. Ο ίδιος πόνος, η ίδια «παράνοια» και η μόνιμη σκέψη. «Και τώρα τι»; Μαθαίνεις να κινείσαι μηχανικά, τόσο πολύ που μετά δεν ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Ο φόβος της υποτροπής πάντως δεν φεύγει ποτέ. Σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά, η πρώτη σκέψη που κάνεις ακόμη και με ένα απλό κρυολόγημα είναι πως κάτι επέστρεψε. Αυτόματα – έτσι λειτουργεί πια ο εγκέφαλος. Κάπου μετά από 2 εβδομάδες ήρθε και η βιοψία, στην οποία φάνηκαν μεταστάσεις σε λεμφαδένες, έτσι, μπήκα με τη γιατρό μου στη διαδικασία να κλείσουμε ραντεβού για θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο.
Αν με ρωτήσει κάποιος τώρα, το πιο επώδυνο, τουλάχιστον από ψυχολογικής άποψης, είναι η θεραπεία. Αυστηρή διατροφή, χωρίς ίχνος αλάτι, προετοιμασία, λήψη ραδιενεργού φαρμάκου, και καραντίνα – στο νοσοκομείο και μετά στο σπίτι.
Τα ρούχα και τα σεντόνια πρέπει να μπαίνουν σε μαύρες σακούλες, κλειστές για 15 ημέρες και έπειτα να πλυθούν. Η ραδιενέργεια, αν πλυθούν απευθείας, μπορεί να περάσει από το νερό στην πόλη. Στοματίτιδα, παρενέργεια από το ραδιενεργό χάπι, μοναξιά, βαρεμάρα και απόγνωση. Βόλτα σε εξωτερικό χώρο; Μετά από 15 ημέρες, κρατώντας αυστηρά αποστάσεις, ιδίως από γυναίκες εγκύους και παιδιά. Ανθρώπινη επαφή; Tι; Μετά από 20 ημέρες και νομίζω πως, αυτό ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Το πιο δύσκολο από όλο αυτό το ταξίδι.
Όσα δεν σου λέει κανείς για το μετά
Μπορεί τα δύσκολα όντως να περνάνε, κανείς όμως δεν μιλάει για όσα αφήνουν πάνω σου τέτοιες εμπειρίες. Κάτι αφήνεις από τον παλιό σου εαυτό. Ενίοτε το λησμονείς, άλλες δεν σε νοιάζει κιόλας και άλλες, απλώς σκέφτεσαι πόσο έχεις αλλάξει. Χαίρεσαι και λυπάσαι ταυτόχρονα – περίεργο συναίσθημα.
Με το «τέλος» ενός χειρουργείου, μιας θεραπείας, όλοι νομίζουν πως δεν έγινε ποτέ. Ένα κακό όνειρο που τελείωσε. Περιμένουν από εσένα να είσαι χαρούμενη με τα αποτελέσματα και να επιστρέψεις στην πραγματικότητα όμως, κανείς δεν σου λέει πως θα θρηνήσεις, πως θα δυσκολευτείς να βγεις ακόμη και για ένα ποτό, θα σκέφτεσαι πιο μεθοδικά την κάθε σου κίνηση και, κάποιες φορές θα αποκτήσεις και φοβίες που δεν είχες ιδέα πως υπάρχουν.
Κάθε εξάμηνο για 5 χρόνια και κάθε χρόνο για ακόμα τόσα πρέπει να κάνεις τον τυπικό έλεγχο στον γιατρό. Κανείς δεν σου λέει πως, κάθε ραντεβού μοιάζει σαν ένα μικρό tribute. Ακόμη κι αν τα δείγματα όλα είναι καθησυχαστικά, ο εγκέφαλός σου, το σώμα σου, λειτουργεί με τέτοιον τρόπο ώστε να σου θυμίζει όλα όσα συνέβησαν τότε. Κι όμως, κάπως αυτό το κάνεις κτήμα σου και μαθαίνεις να ζεις με αυτές τις σκέψεις. Όχι να τις κάνεις πυξίδα σου, αλλά να τις έχεις στο πίσω του μυαλού σου για παν ενδεχόμενο, για να είσαι προετοιμασμένη.
Αγαπητό ημερολόγιο,
Μπορούν να αλλάξουν όλα σε ένα απόγευμα – και είμαι ευγνώμων για αυτό!
Στο τέλος πάντως, διαπιστώνεις πως, εκείνη τη δύναμη για την οποία σου μιλούσαν όλοι, πράγματι την έχεις. Ό,τι κι αν πέρασες είναι παράσημό σου. Συναισθηματικά, αποκτάς μια μοναδική ευαισθησία, κλαις λίγο παραπάνω, ζητάς πιο εύκολα βοήθεια όταν την χρειαστείς και, βλέπεις όντως διαφορετικά τη ζωή. Δεν αλλάζει η χημεία του μυαλού σου, όχι, αλλά πράγματι – ζυγίζεις τα πράγματα αλλιώς.
Και επειδή αναφέρω τα… παράσημα, το αγαπημένο μου (κάπως αντιφατικό και περίεργο) είναι η ουλή μου.
Αν αφήσεις στην άκρη τα δικά μου καυστικά αστεία (αν κάτι με χαρακτηρίζει είναι το black humor μου) για το πώς απέκτησα αυτή τη χαρακιά στον λαιμό, αυτή η ουλή, είναι εκεί να μου θυμίζει πόση δύναμη κρύβω μέσα μου, πως τα δύσκολα, όσο δύσκολα κι αν είναι, κάποια στιγμή περνάνε και τελικά πως ακόμη και τα κομμάτια σου που χάνονται στο πέρας των δοκιμασιών και των χρόνων, αφήνουν ένα ανεξίτηλο σημάδι, υπογραφή στην ταυτότητά σου.
Αγαπητό ημερολόγιο,
Εδώ μπαίνει τελεία.