Η σειρά δημιουργήθηκε από τον φωτογράφο Pete St. Ard, την creative director Aurélie Joly και τη makeup artist Tiziana Raimondo, και φυσικά τα παιδιά τα οποία ανέλαβαν ουσιαστικά τον ρόλο των δημιουργών.
Αντί να τους ζητηθεί να ζωγραφίσουν ένα «όμορφο» πρόσωπο σύμφωνα με όσα ήδη γνωρίζουν, τους δόθηκαν κενά πορτρέτα και μια ελεύθερη οδηγία: να φανταστούν μόνα τους το τέλειο μακιγιάζ. Το αποτέλεσμα μεταφέρθηκε στη συνέχεια από το χαρτί στα πραγματικά πρόσωπα των μοντέλων και οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Πώς μοιάζει το τέλειο μακιγιάζ πριν τα πρότυπα ομορφιάς
Τα παιδιά «έβαψαν» τα λευκά πρόσωπα επάνω στο χαρτί όπως τα φαντάστηκαν, χωρίς οδηγίες για το πού «πρέπει» να μπει το ρουζ, ποιο χρώμα ταιριάζει στα μάτια ή πώς υποτίθεται ότι πρέπει να διαμορφώνονται τα χαρακτηριστικά και, αυτή ακριβώς η απουσία κανόνων είναι που έκανε τις τελικές εικόνες τόσο ξεχωριστές.
Έπειτα, η makeup artist Tiziana Raimondo πήρε τις ζωγραφιές και προσπάθησε να τις μεταφέρει όσο πιο πιστά γίνεται στα πρόσωπα μοντέλων. Τα απρόσμενα χρώματα, οι ασύμμετρες γραμμές, τα σχήματα που κανονικά δεν θα συναντούσαμε σε ένα beauty look και οι «ανορθόδοξες» τοποθετήσεις του μακιγιάζ διατηρήθηκαν, αντί να διορθωθούν, έτσι, μια γραμμή που για έναν ενήλικα θα έμοιαζε «λάθος» έγινε το κεντρικό στοιχείο του look.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ένα χρώμα που δεν θα επέλεγε απαραίτητα ένας makeup artist απέκτησε πρωταγωνιστικό ρόλο και, ένα πρόσωπο που δεν ακολουθεί καμία από τις γνωστές συμβάσεις ομορφιάς μετατράπηκε σε κάτι εντελώς καινούργιο.
Η ερώτηση που έγινε έμπνευση
Η σειρά ξεκίνησε από μια απλή ερώτηση: «What does beauty look like before we learn the rules?»
Πριν μάθουμε ότι το μακιγιάζ πρέπει να διορθώνει, να καλύπτει ή να αναδεικνύει συγκεκριμένα σημεία του προσώπου, υπάρχει μια περίοδος κατά την οποία το πρόσωπο είναι απλώς ένας καμβάς. Για ένα παιδί, τα μάτια μπορούν να βαφτούν μπλε, μοβ ή πράσινα χωρίς να υπάρχει κάποια συγκεκριμένη «σωστή» απόχρωση, το ρουζ μπορεί να βρίσκεται στα μάγουλα, αλλά μπορεί εξίσου εύκολα να καταλήξει και στο μέτωπο. Οι γραμμές δεν χρειάζεται να είναι συμμετρικές και ένα σχέδιο δεν χρειάζεται να εξηγείται.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Έχουμε μάθει να αντιλαμβανόμαστε την ομορφιά μέσα από συγκεκριμένα φίλτρα
Το ενδιαφέρον της σειράς δεν βρίσκεται μόνο στο γεγονός ότι τα looks είναι διαφορετικά ή εντυπωσιακά, βρίσκεται κυρίως στο τι μας κάνει να τα σκεφτόμαστε διαφορετικά.
Έχουμε μάθει να αντιλαμβανόμαστε την ομορφιά μέσα από συγκεκριμένα φίλτρα: συμμετρία, αρμονία, τεχνική, τάσεις, προϊόντα και κανόνες, τα παιδιά όμως, δεν έχουν αυτά τα «πρέπει» στο μυαλό τους. Δεν προσπαθούν να δημιουργήσουν το τέλειο contour ή ένα viral eye look. Δεν ενδιαφέρονται αν οι δύο πλευρές του προσώπου είναι ίδιες.
Δημιουργούν με βάση αυτό που τους φαίνεται ενδιαφέρον και κάπως έτσι, η σειρά καταλήγει να λειτουργεί σαν ένα μικρό σχόλιο για τη σύγχρονη βιομηχανία ομορφιάς. Το Draw Me a Face μάς θυμίζει ότι η ομορφιά δεν πρέπει να είναι κάτι που πρέπει να τελειοποιήσουμε αλλά ένας χώρος για να παίξουμε.
Και βλέποντας τα πρόσωπα που προέκυψαν από τις παιδικές ζωγραφιές, είναι δύσκολο να μην αναρωτηθεί κανείς αν τελικά, οι κανόνες που μάθαμε μας έκαναν δημιουργικότερους ή απλώς πιο προβλέψιμους.