Δύο μόλις χρόνια μετά το κλείσιμο της σοκαριστικής υπόθεσης Ζιζέλ Πελικό -της γυναίκας που ο σύζυγός της επί μια δεκαετία τη νάρκωνε και την εξέθετε σε αγνώστους για να τη βιάζουν- μια νέα καταγγελία γυναικών συγκλονίζει τη Γαλλία και επαναφέρει στο προσκήνιο το φαινόμενο της «χημικής υποταγής», δηλαδή τη χρήση ουσιών για την άσκηση ελέγχου πάνω σε ένα άλλο άτομο.
Σχεδόν 250 Γαλλίδες πιστεύουν ότι έπεσαν θύματα πρώην υψηλόβαθμου στελέχους του Δημοσίου, που φέρεται να τους χορηγούσε διουρητικές ουσίες στη διάρκεια συνεντεύξεων εργασίας, προκαλώντας τους ανεξέλεγκτη ανάγκη ούρησης και εκθέτοντάς τες σε ταπεινωτικές καταστάσεις. Τα περιστατικά φέρονται να σημειώθηκαν το διάστημα 2009-2018. O φερόμενος ως δράστης Κριστιάν Νεγκρ βρίσκεται πλέον υπό επίσημη έρευνα για κατηγορίες που περιλαμβάνουν χορήγηση ουσιών, παραβίαση της ιδιωτικής ζωής και σεξουαλική επίθεση. Αναμένει… ελεύθερος ακόμα να οδηγηθεί ενώπιον της δικαιοσύνης.
Η Αναΐς ντε Βος, μία από τις 250 γυναίκες – θύματα του πρώην κρατικού υπαλλήλου, αφηγήθηκε την ιστορία της στη σειρά προγραμμάτων «Global Women» της Παγκόσμιας Υπηρεσίας του BBC.
«Ένιωσα αδύναμη. Δεν μπορούσα να αισθανθώ τα πόδια μου. Πανικοβλήθηκα. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι μου συνέβαινε». Ήταν Ιούλιος του 2011 όταν η Αναΐς, τότε 27 ετών, είχε το ραντεβού της συνέντευξης για μια θέση εργασίας στο υπουργείο Πολιτισμού στο Παρίσι. Πήγε στην ώρα της με το φυσιολογικό άγχος που συνοδεύει κάθε άνθρωπο που περνάει από αυτή τη δοκιμασία. Ο συνεντευξιαστής, ανώτερο στέλεχος του Υπουργείου -Κριστιάν Νεγκρ – της πρόσφερε καφέ. Η Αναΐς συνήθως δεν έπινε καφέ, αλλά από ευγένεια δέχθηκε. Τον έφτιαξε μόνος του, «είχε άσχημη γεύση», θυμάται… «οπότε ήπια περίπου τον μισό».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η επόμενη ασυνήθιστη αλλά βάσει σχεδίου κίνηση του υπεράνω πάσης υποψίας δημοσίου υπαλλήλου ήταν να προτείνει στη συνεντευξιαζόμενή του να συνεχίσουν τη συζήτησή τους έξω, στους δρόμους του Παρισιού. Σε λίγα κιόλας λεπτά η Αναΐς άρχισε να νιώθει μια ανεξήγητη και ανεξέλεγκτη ανάγκη να ουρήσει.
Αισθάνθηκε άβολα να μιλήσει σ’ έναν άγνωστο για το πώς ένιωθε και απλά του ζήτησε να γυρίσουν στο γραφείο γιατί κρύωνε. Έκανε πως δεν την άκουσε και προχώρησε προς τις όχθες του Σηκουάνα. Η Αναΐς αναγκάστηκε να του πει τι χρειαζόταν και μάλιστα επειγόντως. Εκείνος, όπως περιγράφει, την κοίταξε επίμονα, γέλασε σχεδόν χαιρέκακα και την οδήγησε σε μια αποθήκη κάτω από μια γέφυρα, λέγοντας: «Μπορείς να το κάνεις εδώ». Πανικοβλήθηκε και αρνήθηκε.
Συνέχισαν μέχρι το Λούβρο με την ελπίδα να χρησιμοποιήσει τις τουαλέτες του Μουσείου. Ωστόσο, η χρήση τους κοστίζει ένα ευρώ και η 27χρονη είχε αφήσει την τσάντα της στα γραφεία του Υπουργείου. Φυσικά και ο Νεγκρ προσποιήθηκε ότι δεν είχε χρήματα πάνω του. Τελικά, η ταλαιπωρία έληξε σε μια καφετέρια. Μέχρι όμως να φτάσει εκεί, η Αναΐς είχε χάσει τον έλεγχο… «Τουλάχιστον δεν με είδε», λέει σήμερα στα 42 της χρόνια, ανακαλώντας στη μνήμη της το περιστατικό 15 χρόνια μετά. «Ήμουν τυχερή που φορούσα φόρεμα εκείνη την ημέρα», προσθέτει, εξηγώντας ότι τη διευκόλυνε να κρύψει τι της είχε συμβεί.
Το μαρτύριο με τον κρατικό υπάλληλο διήρκησε τρεις ώρες. Η Αναΐς δεν πήρε τη δουλειά. Σήμερα πιστεύει ολόψυχα ότι η όλη εμπειρία επηρέασε την αυτοπεποίθησή της και τις επαγγελματικές της φιλοδοξίες. Η σκέψη ότι ίσως εκείνος ο άγνωστος να της είχε ρίξει κάτι στον καφέ βασάνιζε το μυαλό της αλλά αυτολογοκρινόταν , λέγοντας: «Στο υπουργείο Πολιτισμού; Αποκλείεται».
Η λύτρωση ήρθε το 2019, όταν έλαβε μια επιστολή από την Αστυνομία. Εκεί έμαθε ότι υποψιάζονταν ότι ήταν μία από τις εκατοντάδες που ενδέχεται να είχαν ναρκωθεί κατά τη διάρκεια συνεντεύξεων εργασίας στο υπουργείο Πολιτισμού. «Σοκαρίστηκα», παραδέχεται, αλλά: «Χάρηκα γιατί κατάλαβα ότι δεν ήμουν εγώ η τρελή. Είχε κάτι συμβεί εκείνη την ημέρα».
«Πειράματα P»
Η Αστυνομία επικοινώνησε με την Αναΐς ντε Βος, όταν βρήκε στον υπολογιστή του Ντανιέλ Νεγκρ ένα αρχείο με τον τίτλο: «Πειράματα P», το οποίο περιείχε πολλά γυναικεία ονόματα. Ένα από αυτά ήταν και της Αναΐς ντε Βος.
Στο αρχείο, σύμφωνα με την Αστυνομία, καταγράφεται με κάθε λεπτομέρεια ο δόλος και ο συστημικός τρόπος ταπείνωσης των γυναικών από τον φερόμενο ως δράστη. Ο δημόσιος υπάλληλος κρατούσε αρχείο για όλα: την ώρα άφιξης των υποψήφιων για συνέντευξη γυναικών, την ώρα που έριξε τη διουρητική ουσία, τον χρόνο που χρειάστηκε για να ξεκινήσει η επίδραση της ουσίας, ακόμη και περιγραφές των εσωρούχων τους. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι ο δράστης χρησιμοποιούσε ουσίες που χορηγούνται για την αντιμετώπιση διαφόρων παθήσεων του ουροποιητικού συστήματος.
Η έρευνα σε βάρος του Ντανιέλ Νεγκρ ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2018, όταν ένας συνάδελφός του τον είδε να φωτογραφίζει μια γυναίκα κάτω από ένα τραπέζι και κατήγγειλε το περιστατικό στην αρμόδια υπηρεσία του Υπουργείου. Ο Νεγκρ τέθηκε αρχικά σε διαθεσιμότητα από τη θέση του περιφερειακού διευθυντή Πολιτιστικών Υποθέσεων και έναν χρόνο μετά απολύθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού.
Η γαλλική εισαγγελία, σε ανακοίνωση τον περασμένο Φεβρουάριο, ανέφερε ότι ο συλληφθείς φέρεται να ομολόγησε στις διωκτικές αρχές ότι είχε πράγματι «υποβάλλει και επιβάλλει γυναίκες σε ταπεινωτικές καταστάσεις κατά τη διάρκεια συνεντεύξεων εργασίας».
👉🏻 El funcionario francés Christian Negre fue acusado de drogar a más de 240 mujeres durante entrevistas de trabajo para provocarles episodios de incontinencia y humillarlas.
💊 Según la investigación, Negre habría suministrado sustancias sin el consentimiento de las víctimas… pic.twitter.com/oFRmnlgaxO
— Radio Mitre (@radiomitre) August 20, 2026
Μία ακόμη γυναίκα που περιλαμβάνεται στις σημειώσεις του Νεγκρ είναι η Μαρί-Ελέν Μπρις. Είχε περάσει από συνέντευξη μαζί του το 2016 στο Στρασβούργο.
Το μοτίβο δράσης του κρατικού υπαλλήλου ίδιο. Στα πρώτα λεπτά της συνέντευξης της είπε ότι φαινόταν αγχωμένη και της πρότεινε να κάνουν μια βόλτα έξω για να «ηρεμήσει». Στη βόλτα η Μαρί-Ελέν Μπρις αισθάνθηκε την ίδια ανεξήγητη και ανεξέλεγκτη ανάγκη με την Αναΐς. Ο πόνος ήταν έντονος και η γυναίκα αναγκάστηκε να ουρήσει σε δημόσιο χώρο. Ο Νεγκρ προσφέρθηκε να την καλύψει με το σακάκι του.
«Ντρεπόμουν τρομερά. Δεν πήρε τα μάτια του από πάνω μου», λέει. Η Μαρί-Ελέν Μπρις υποστηρίζει ότι η εμπειρία την επηρέασε για χρόνια. «Δέχθηκα επίθεση, μού χορηγήθηκε ουσία, δηλητηριάστηκα. Για μένα πρόκειται ξεκάθαρα για σεξουαλική επίθεση».
Χημική υποταγή και αδιαφορία
«Η ντροπή πρέπει να αλλάξει πλευρά», είχε δηλώσει στις 2 Σεπτεμβρίου του 2024 o Στεφάν Μπαμπονό, δικηγόρος της Ζιζέλ Πελικό. Ήταν η πρώτη ημέρα εκδίκασης μιας φρικιαστικής υπόθεσης σεξουαλικής κακοποίησης στα χρονικά της Γαλλίας και του κόσμου. Αλλά ήταν και μια δίκη ορόσημο γιατί το θύμα 200 και πλέον βιασμών μεταξύ 2011 και 2020 είχε την υπεράνθρωπη δύναμη να ζητήσει η εκδίκαση του εφιάλτη της να γίνει δημόσια και όχι κεκλεισμένων των θυρών, ώστε ο κόσμος να ευαισθητοποιηθεί σε θέματα νάρκωσης και βιασμού.
Δύο χρόνια μετά τη δικαίωση της Ζιζέλ Πελικό, της καταδίκης του συζύγου της Ντομινίκ και των 50 συγκατηγορούμενων του, 250 γυναίκες-θύματα του φαινομένου της «χημικής υποταγής» στη Γαλλία αναρωτιούνται τι άλλο πρέπει να κάνουν για να τις ακούσει και να ανταποκριθεί η γαλλική Δικαιοσύνη.
Η βουλευτής εκλεγμένη με το «Δημοκρατικό Κίνημα» (MoDem) Σαντρίν Ζοσό είναι επικεφαλής της εκστρατείας για την αντιμετώπιση της «χημικής υποταγής», μιας και υπήρξε θύμα. Ο γερουσιαστής Ζοέλ Γκεριό απεδείχθη ότι έριξε «έκσταση» στο ποτό της Ζοσό για να της επιτεθεί σεξουαλικά και καταδικάστηκε.
Η Σαντρίν Ζοσό παραδέχεται ότι η χώρα της δεν έχει σταθεί όσο θα έπρεπε στο πλευρό των θυμάτων της «χημικής υποταγής».
Ο κόσμος κινητοποιείται, τα θύματα καταγγέλλουν περισσότερα περιστατικά, καταθέτουν μηνύσεις, και αυτό είναι σημαντικό, δήλωσε η Γαλλίδα βουλευτής στο «Global Women» του BBC.
Στη Γαλλία εφαρμόζεται ένα πιλοτικό πρόγραμμα που δίνει τη δυνατότητα σε γυναίκες οι οποίες υποψιάζονται ότι τους έχει χορηγηθεί κάποια ουσία να υποβάλουν δείγματα αίματος, ούρων ή μαλλιών για εργαστηριακό έλεγχο, χωρίς να χρειάζεται προηγουμένως να έχουν καταθέσει επίσημη καταγγελία. Ωστόσο, η περίπτωση των 250 γυναικών που βρέθηκαν ενώπιον του Νεγκρ κατέδειξε τα όρια της διαδικασίας. Πολλές από τις γυναίκες δεν γνώριζαν καν ότι μπορεί να είχαν ναρκωθεί μέχρι που τις ειδοποίησε η Αστυνομία, ενώ είναι γνωστό ότι οι περισσότερες ουσίες παύουν να ανιχνεύονται στο αίμα και στα ούρα μετά την παρέλευση ορισμένου χρόνου.
Η χρήση διουρητικών με αυτόν τον τρόπο είναι «πολύ ασυνήθιστη», εξηγεί ο καθηγητής Ζαν-Κλοντ Αλβαρέζ, διευθυντής του πιλοτικού προγράμματος στο Νοσοκομείο Raymond-Poincaré AP-HP. Ο ίδιος αναφέρει ότι δεν έχει ξαναδεί κάτι παρόμοιο στα 26 χρόνια της σταδιοδρομίας του ως τοξικολόγου.
Έχουν περάσει πια 15 χρόνια από τη συνέντευξη εργασίας της Αναΐς με τον Νεγκρ και επτά χρόνια από τότε που η Αστυνομία την προσέγγισε. Όπως οι περισσότερες καταγγέλλουσες νιώθει αγανάκτηση για το χρονικό διάστημα που απαιτείται μέχρι η υπόθεση να φτάσει στο δικαστήριο. Στο μεταξύ, ο φερόμενος ως δράστης συνεχίζει να εργάζεται σύμφωνα με την οργάνωση Fondation des Femmes, μια ομάδα για την προάσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών που υποστηρίζει περίπου 30 από τις γυναίκες φερόμενες ως θύματα του Ντανιέλ Νεγκρ.
«Όλα είναι ψυχοφθόρα και είμαι οργισμένη με τον τρόπο που μας μεταχειρίζονται», σχολιάζει η Αναΐς ντε Βος. Μίλησε για πρώτη φορά στην Αστυνομία το 2019, έστειλε αμέτρητα emails αλλά η πρώτη ενημέρωση για την υπόθεσή της έγινε το 2023. «Για τέσσερα χρόνια ήμουν μόνη γνωρίζοντας ότι ήμουν θύμα. Δεν ήξερα τι να κάνω. Είμαι πολύ θυμωμένη με το σύστημα δικαιοσύνης».
Η Μαρί-Ελέν Μπρις χαρακτηρίζει την αναμονή της δικαίωσής της ως μια «δευτερογενή θυματοποίηση». Για χρόνια παρέμενε σιωπηλή, μέχρι που σταμάτησε να αισθάνεται ντροπή.
Δεν χρειάζεται να κρύβομαι. Είμαι θύμα.