Με το αιχμηρό πνεύμα του, τις αφοπλιστικές ατάκες και την ικανότητά του να αποκαλύπτει τις αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης, κατάφερε να αφήσει το δικό του ανεξίτηλο αποτύπωμα, ένα αποτύπωμα που παραμένει ζωντανό μέχρι σήμερα.
Ποιος ήταν ο Όσκαρ Γουάιλντ;
Ο Όσκαρ Φίνγκαλ Ο’Φλάχερτι Γουάιλντ ήταν Ιρλανδός συγγραφέας, ποιητής, θεατρικός δημιουργός και δοκιμιογράφος, γνωστός τόσο για το πνευματώδες χιούμορ του όσο και για την αμφισβήτηση των κοινωνικών συμβάσεων της βικτωριανής εποχής.
Συνδέθηκε στενά με το αισθητικό κίνημα, υποστηρίζοντας την αυτονομία της τέχνης και την αξία της ομορφιάς, ενώ μέσα από τα έργα του έθεσε ερωτήματα γύρω από την ηθική, την κοινωνική υποκρισία, την ταυτότητα, την επιθυμία και την ελευθερία του ατόμου.
Στην πορεία του διέγραψε μια μεγάλη λογοτεχνική επιτυχία αλλά ταυτόχρονα δοκιμάστηκε σκληρά. Το 1895 καταδικάστηκε λόγω της ομοφυλοφιλικής του σχέσης με τον λόρδο Άλφρεντ Ντάγκλας και φυλακίστηκε για δύο χρόνια, σε μια εποχή που οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις μεταξύ ανδρών διώκονταν ποινικά στη Βρετανία. Η εμπειρία αυτή επηρέασε έντονα τα τελευταία χρόνια της ζωής και της γραφής του έως που έφυγε από τη ζωή στο Παρίσι το 1900, σε ηλικία μόλις 46 ετών.
Περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα, ο Γουάιλντ εξακολουθεί να διαβάζεται όχι μόνο για τις περίφημες ατάκες του, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο συνδύασε την αισθητική, την ειρωνεία και την κοινωνική κριτική.
Από το ένα και μοναδικό του μυθιστόρημα μέχρι τα θεατρικά του έργα, τα παραμύθια και τα δοκίμιά του, ο Όσκαρ Γουάιλντ αναμφίβολα αποτελεί συγγραφέας με πολλές διαφορετικές πλευρές. Αν λοιπόν θέλεις να ανακαλύψεις την ευφυΐα του πέρα από τις διάσημες ατάκες του, παρακάτω έχουμε συγκεντρώσει 5 + 1 έργα του τα οποία δεν γίνεται να λείπουν από τη συλλογή σου
5 + 1 βιβλία του Όσκαρ Γουάιλντ που πρέπει να διαβάσεις έστω μία φορά
The Critic as Artist
Σε αυτό το φιλοσοφικό δοκίμιο, που αναπτύσσεται μέσα από έναν διάλογο ανάμεσα στους Gilbert και Ernest, ο Όσκαρ Γουάιλντ αμφισβητεί την ιδέα ότι ο κριτικός περιορίζεται απλώς στην αξιολόγηση ενός έργου. Αντίθετα, αντιμετωπίζει την κριτική ως μια δημιουργική πράξη με τη δική της αισθητική αξία, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε νέες ερμηνείες και διαφορετικούς τρόπους θέασης της τέχνης.Το κείμενο περιλαμβάνεται στη συλλογή δοκιμίων Intentions, που εκδόθηκε το 1891, και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της αισθητικής σκέψης του Γουάιλντ.
Σαλώμη
Με αφετηρία τη βιβλική ιστορία της Σαλώμης, ο Γουάιλντ γράφει μια σκοτεινή τραγωδία γύρω από την επιθυμία, την εμμονή και την εξουσία. Η πριγκίπισσα Σαλώμη επιθυμεί να φιλήσει τον Ιοκάνααν, τον φυλακισμένο προφήτη που απορρίπτει επίμονα τις προσεγγίσεις της. Όταν ο Ηρώδης τής υπόσχεται να εκπληρώσει μια επιθυμία της μετά τον χορό της, εκείνη ζητά την κεφαλή του προφήτη σε ασημένιο δίσκο, οδηγώντας την ιστορία σε μια φρικτή και τραγική κατάληξη.
Γραμμένο αρχικά στα γαλλικά και δημοσιευμένο το 1893, το έργο ξεχωρίζει για την ποιητική γλώσσα, τη συμβολική του ατμόσφαιρα και την τολμηρή απεικόνιση της επιθυμίας. Μακριά από τις ανάλαφρες κοινωνικές κωμωδίες του συγγραφέα, η Σαλώμη παρουσιάζει έναν κόσμο όπου η ομορφιά συνυπάρχει με το σκοτάδι και η επιθυμία μετατρέπεται σε καταστροφική δύναμη.
De Profundis – Εκ βαθέων
Ίσως ένα από τα πιο προσωπικά και εξομολογητικά κείμενα του Γουάιλντ, το De Profundis γράφτηκε στη φυλακή του Ρέντινγκ, το 1897, ως μια εκτενής επιστολή προς τον λόρδο Άλφρεντ Ντάγκλας. Μέσα από αυτή την επιστολή, ο Γουάιλντ αναμετριέται με την αγάπη, την απογοήτευση, την ευθύνη για τις δικές του επιλογές και την οδύνη της φυλάκισης, ενώ παράλληλα αναζητά έναν διαφορετικό τρόπο να κατανοήσει τον εαυτό και τη ζωή.
Το Εκ βαθέων δεν είναι απλώς μια καταγραφή μιας δύσκολης σχέσης. Είναι ένα κείμενο βαθιάς ενδοσκόπησης, στο οποίο ο συγγραφέας στοχάζεται πάνω στην ταπείνωση, τον πόνο και τη δυνατότητα της προσωπικής αλλαγής. Μια διαφορετική ανάγνωση του Γουάιλντ, πιο εσωτερική και ανθρώπινη, που φωτίζει την πιο επώδυνη περίοδο της ζωής του.
The Happy Prince and Other Tales
Πίσω από το The Happy Prince and Other Tales, το οποίο πρωτοεκδόθηκε το 1888 βρίσκεται μια συλλογή πέντε παραμυθιών που αποδεικνύει πως ο Γουάιλντ μπορούσε να μιλήσει για τις πιο σύνθετες πλευρές της ανθρώπινης φύσης μέσα από φαινομενικά απλές ιστορίες. Στο ομώνυμο παραμύθι, ένα χελιδόνι βοηθά το άγαλμα ενός πρίγκιπα να προσφέρει τα πολύτιμα στολίδια του στους φτωχούς και στους ανθρώπους που υποφέρουν στην πόλη. Μέσα από ιστορίες όπως «Ο εγωιστής γίγαντας» και «Το αηδόνι και το τριαντάφυλλο», ο συγγραφέας εξερευνά τη γενναιοδωρία, τη συμπόνια, τη θυσία, αλλά και την αδιαφορία της κοινωνίας απέναντι στον ανθρώπινο πόνο.
Η ψυχή του ανθρώπου στο Σοσιαλισμό
Σε αυτό το δοκίμιο, που δημοσιεύτηκε το 1891, ο Γουάιλντ παρουσιάζει μια πολιτική και κοινωνική σκέψη που συνδέει τον σοσιαλισμό με την ελευθερία και την ανάπτυξη της ατομικής προσωπικότητας. Ασκεί κριτική στη φιλανθρωπία όταν αυτή περιορίζεται στην ανακούφιση των συνεπειών της φτώχειας, χωρίς να αντιμετωπίζει τις κοινωνικές συνθήκες που τη δημιουργούν.
Για τον ίδιο, το ζητούμενο δεν είναι απλώς να βοηθάμε όσους υποφέρουν, αλλά να δημιουργήσουμε μια κοινωνία στην οποία οι άνθρωποι θα έχουν πραγματικά τη δυνατότητα να ζουν και να αναπτύσσουν τις ικανότητές τους. Η προσέγγισή του, ωστόσο, δεν ταυτίζεται με την υποταγή του ατόμου σε ένα αυστηρά οργανωμένο σύστημα. Αντίθετα, ο Γουάιλντ υποστηρίζει ότι ο σοσιαλισμός οφείλει να υπηρετεί τον ατομικισμό και να απελευθερώνει τη δημιουργικότητα, όχι να επιβάλλει νέες μορφές εξουσίας. Ένα δοκίμιο που αποκαλύπτει την πολιτική πλευρά του συγγραφέα και προσφέρει μια διαφορετική ματιά στις ιδέες του για την κοινωνία, την τέχνη και την προσωπική ελευθερία.
Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι
Το μοναδικό μυθιστόρημα του Γουάιλντ είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό έργο του και ένα από τα βιβλία που εξακολουθούν να γεννούν συζητήσεις μέχρι σήμερα. Ο νεαρός και εντυπωσιακά όμορφος Ντόριαν Γκρέι εύχεται να παραμείνει για πάντα νέος, ενώ το πορτρέτο του να είναι εκείνο που θα φέρει τα σημάδια του χρόνου και των πράξεών του.
Η ευχή του γίνεται πραγματικότητα, όμως όσο ο ίδιος παραμένει εξωτερικά αναλλοίωτος, το πορτρέτο αποτυπώνει σταδιακά την ηθική του φθορά. Μέσα από μια γοτθική ιστορία που συνδυάζει το μυστήριο με τη φιλοσοφική αναζήτηση, ο Γουάιλντ εξερευνά την ομορφιά, τη ματαιοδοξία, την ηθική και τη σχέση ανάμεσα στην εξωτερική εικόνα και τον πραγματικό εαυτό. Το μυθιστόρημα θέτει ένα ερώτημα που παραμένει επίκαιρο: πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κανείς για να διατηρήσει την εικόνα που θέλει να παρουσιάζει στον κόσμο και ποιο τίμημα είναι διατεθειμένος να πληρώσει γι’ αυτό; Ένα βιβλίο για την ομορφιά και τη φθορά, αλλά και για όσα δεν μπορούμε να κρύψουμε από τον ίδιο μας τον εαυτό.
