Η συζήτηση για το δημογραφικό συνήθως γίνεται με αριθμούς: πόσα παιδιά γεννιούνται, πόσο γερνά ο πληθυσμός, πόσο πρέπει να αυξηθούν οι γεννήσεις. Πολύ πιο σπάνια μιλάμε για τη γυναίκα που δεν ξέρει ακόμη αν θέλει να γίνει μητέρα, αλλά γνωρίζει ότι η βιολογία δεν της επιτρέπει να αναβάλει επ’ αόριστον αυτή την απόφαση. Και ακόμη λιγότερο για το πόσο κοστίζει να κρατήσει αυτή την επιλογή ανοιχτή. Με αφετηρία τη δική της εμπειρία κατάψυξης ωαρίων, η Μάγκυ Δούση γράφει στο Popaganda για το «αργότερα», την ΑΜΗ, τις ενέσεις, το οικονομικό κόστος και μια αντίφαση που αξίζει να συζητήσουμε: πόσο πραγματική είναι η ελευθερία της επιλογής όταν δεν έχουν όλες οι γυναίκες την οικονομική δυνατότητα να την προστατεύσουν;
«Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν παιδιά και δεν οφείλουν να απολογηθούν. Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν, αλλά περιμένουν να μπορέσουν. Να βρουν ένα σπίτι που να μπορούν να πληρώνουν, να σταθεροποιηθεί η δουλειά τους, να πάψουν να υπολογίζουν αν ο μισθός φτάνει μέχρι το τέλος του μήνα. Υπάρχουν σχέσεις που δεν προχώρησαν, συναντήσεις που άργησαν… ζωές που πήγαν αλλιώς. Το «αργότερα» μπορεί να είναι επιθυμία, μπορεί να είναι ανάγκη ή συμβιβασμός. Μέχρι που έρχεται η στιγμή να αναρωτηθείς πόσο αργότερα μπορείς ακόμη να περιμένεις.
Στη δική μου περίπτωση, αυτή η ερώτηση απέκτησε και ένα όνομα: ΑΜΗ. Μια ορμόνη που μέχρι τότε δεν γνώριζα και χρησιμοποιείται ως δείκτης του ωοθηκικού αποθέματος. Η χαμηλή τιμή της και η ηλικία μου με έφεραν μπροστά στην απόφαση της κατάψυξης ωαρίων. Ένας δείκτης δεν προδικάζει αν θα γίνεις μητέρα. Αρκεί, όμως, η συζήτηση γύρω από αυτόν για να αντιληφθείς ότι μια επιλογή που θεωρούσες διαθέσιμη στο μέλλον χρειάζεται να τη φροντίσεις τώρα».
Διαβάσε περισσότερα στο popaganda.gr