Όλες οι ηρωίδες κάποτε πεθαίνουν, αλλά ηρωίδες σαν τη Σολάνζ Αλεξάντρ της γαλλικής αντίστασης μένουν για πάντα ζωντανές μέσα από τη δράση τους. Σε ηλικία 104 ετών έφυγε από τη μία από τις τελευταίες ηρωίδες της γαλλικής Αντίστασης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Σολάνζ Αλεξάντρ δεν ήταν απλά μια ηρωίδα, ήταν μια σπάνια γυναίκα που σύστησε και διοίκησε τη δική της ομάδα αντιστασιακών μαχητών κατά των ναζιστικών γερμανικών δυνάμεων, μαζί με τον μελλοντικό σύζυγό της.
Αρχικά από το 1941, η Αλεξάντρ εκτελούσε χρέη αγγελιοφόρου της Αντίστασης. Τρία χρόνια αργότερα, ίδρυσε το δίκτυο Pas-de-Boeuf, κοντά στην πόλη Ρουιγέ-σιρ-Λουάρ. Έχοντας υπό τις διαταγές της περίπου 30 άνδρες, οργάνωνε επιχειρήσεις δολιοφθοράς, προσέφερε καταφύγιο σε συμμαχικούς αεροπόρους και, μετά την απόβαση των Συμμάχων στη Νορμανδία, την D-Day του 1944, συμμετείχε στις μάχες εναντίον των γερμανικών δυνάμεων κατοχής.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, ήταν ανάμεσα στους πολλούς που απέτισαν φόρο τιμής στην Αλεξάντρ, μετά την ανακοίνωση του θανάτου της σε οίκο ευγηρίας στη Λε Μαν.
Solange Alexandre nous a quittés à 104 ans.
À la tête d’un maquis de trente hommes, « Corlay » combattit l’occupant et participa à la libération de la Touraine.
Elle disait n’avoir fait « que son devoir ».
Son devoir fut notre liberté.
La France n’oubliera pas.
Merci. https://t.co/ZZR78LHvAf
— Emmanuel Macron (@EmmanuelMacron) November 10, 2026
Έλεγε ότι απλώς έκανε το καθήκον της. Όμως, το καθήκον της ήταν η ελευθερία μας. Η Γαλλία δεν θα την ξεχάσει ποτέ. Ευχαριστούμε, έγραψε ο Μακρόν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Η Σολάνζ Αλεξάντρ, το γένος Ντιμπισόν, γεννήθηκε το 1922 στο διαμέρισμα Σαρτ, στη δυτική Γαλλία. Μεγάλωσε σε μια πατριωτική οικογένεια που είχε πληγεί από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η μητέρα μου είχε χάσει τον πρώτο της σύζυγο στον πόλεμο και ο πατέρας μου είχε τραυματιστεί το 1917. Οι λέξεις πατρίδα και τιμή είχαν τεράστια σημασία για εμάς. Ήταν στο αίμα μου, αναφέρει στα απομνημονεύματά της.
Τον Ιούνιο του 1940 άκουσε από το ραδιόφωνο το κάλεσμα του στρατηγού Σαρλ ντε Γκολ, ο οποίος από το Λονδίνο καλούσε τους Γάλλους να μην εγκαταλείψουν τον αγώνα εναντίον της Γερμανίας. Δεν τον γνώριζε καν, αλλά αυτό δεν είχε σημασία.
Από εκείνη τη στιγμή ήξερα ότι έπρεπε να ενταχθώ στην Αντίσταση, έγραψε.
Μερικούς μήνες αργότερα, στρατολογήθηκε από έναν φίλο του πατέρα της, τον Σαΐντ Μπελχαφάφ, Γάλλο βετεράνο του στρατού, γεννημένο στην Τυνησία, ο οποίος είχε ήδη ενταχθεί στην Αντίσταση. Χρησιμοποιώντας το κωδικό όνομα Corlay, διέσχιζε με το ποδήλατό της την ευρύτερη περιοχή γύρω από τη Λε Μαν, συγκεντρώνοντας πληροφορίες και μεταφέροντας μηνύματα.
Τότε δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα, ούτε ιδιωτικά αυτοκίνητα, εξαιτίας της έλλειψης βενζίνης. Το ποδήλατο ήταν ο βασιλιάς των μετακινήσεων, είχε πει σε συνέντευξή της πριν από δύο χρόνια.
Το 1943 γνώρισε τον πρώτο της σύζυγο, Γκι Ντελιό, ο οποίος είχε λιποτακτήσει από τη γαλλική χωροφυλακή, αφού αρνήθηκε να συλλάβει Εβραίους Γάλλους πολίτες. Τον Απρίλιο της επόμενης χρονιάς, καθώς πλησίαζε η συμμαχική απόβαση, αποφάσισαν να καταφύγουν στους μακί (maquis), δηλαδή στις παράνομες αντιστασιακές ομάδες που δρούσαν στα δάση και στις ορεινές περιοχές. Οι τοπικοί αγρότες τούς προμήθευαν με τρόφιμα. Η ομάδα τους αποτελούνταν από άνδρες που είχαν λιποτακτήσει από τα γερμανικά προγράμματα καταναγκαστικής εργασίας, καθώς και από επιζώντες μιας άλλης αντιστασιακής ομάδας που είχε εξοντωθεί από τους Γερμανούς. Ανάμεσά τους βρίσκονταν επίσης δύο αεροπόροι, ένας Αμερικανός και ένας Καναδός.
Δύο φορές ήρθε η Γκεστάπο να με συλλάβει και δύο φορές κατάφερα να ξεφύγω μέσα από τα χέρια της.
Αφού συμμετείχε στην απελευθέρωση της Τουρ, τον Σεπτέμβριο του 1944, ολοκλήρωσε τον πόλεμο με τον βαθμό της ανθυπολοχαγού στις Γαλλικές Εσωτερικές Δυνάμεις (FFI). Στη συνέχεια εργάστηκε ως εκπαιδευτικός και ακολούθησε τον σύζυγό της στις πολλές μεταθέσεις του, καθώς εκείνος υπηρετούσε ως αξιωματικός της χωροφυλακής στα γαλλικά υπερπόντια εδάφη. Ο ίδιος σκοτώθηκε το 1960 στη Μαρτινίκα και το 1981 εκείνη παντρεύτηκε ξανά.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η Σολάνζ Αλεξάντρ αρνήθηκε δύο φορές να δεχθεί το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής, υποστηρίζοντας ότι απλώς είχε κάνει το καθήκον της και ότι υπήρχαν άλλοι που το άξιζαν περισσότερο. Τελικά, το 2024 άλλαξε γνώμη και αποδέχθηκε την τιμητική διάκριση.
Κατά την παραλαβή του παρασήμου δήλωσε:
Είναι μεγάλη χαρά και μεγάλη τιμή. Είμαι πολύ περήφανη, ακόμη κι αν απομένουν μόνο λίγες εβδομάδες ή λίγοι μήνες μέχρι να πεθάνω.