Μια μητέρα με την κόρη της, με καταγωγή από την Βενεζουέλα κρατούνται σε ομοσπονδιακό κέντρο κράτησης μεταναστών στο Dilley του Τέξας. Η μητέρα είναι έγκυος και με δυσκολία μπορεί να καταπιεί τον πολτό από ρύζι και κρέας βρίσκει στο συσσίτιο του κέντρου. Η κόρη της τρώει ελάχιστα και υποφέρει από διάρροια. Η μητέρα μαθαίνει πως μια γυναίκα καταθέτει χρήματα στους λογαριασμούς των κρατουμένων στο κυλικείο, ώστε να μπορούν να αγοράζουν εμφιαλωμένο νερό, προμαγειρεμένα νουντλς και άλλα τρόφιμα που αρέσουν στα παιδιά τους. Δεν ήξερε ποια ήταν ή πώς μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί της όμως σύντομα η βοήθεια θα έφτανε και σε αυτήν.
Η γυναίκα που καταθέτει τα χρήματα είναι η Casey Revkin. Μια μητέρα από την Καλιφόρνια που ξεκίνησε να βοηθά παιδιά μεταναστών πριν από περίπου μια δεκαετία. Στις αρχές της περασμένης χρονιάς η Revkin έμαθε ότι το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ είχε επαναλειτουργήσει το South Texas Family Residential Center για να στεγάσει τον αυξανόμενο αριθμό παιδιών που κρατούνται μαζί με τους γονείς τους περιμένοντας την εκδίκαση των υποθέσεων μετανάστευσης που εκκρεμούν. Σε πολλές περιπτώσεις οι γονείς που κρατούνταν εκεί ανέφεραν ότι έβρισκαν κατσαρίδες στο φαγητό τους και ότι τα παιδιά τους έκαναν εμετό αφού έπιναν νερό από τη βρύση.
Η οργάνωση που στηρίζει τις οικογένειες μεταναστών στα κέντρα κράτησης
Η Revkin ήθελε να βοηθήσει. Μέσω της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης, Each Step Home που έχει ιδρύσει κάθε εβδομάδα στέλνει περισσότερα από 10.000 δολάρια που μαζεύει από δωρεές, σε οικογένειες που κρατούνται στο Dilley, ώστε να μπορούν να αγοράζουν τρόφιμα και άλλα βασικά είδη από το κυλικείο που λειτουργεί στο κέντρο. Τους τελευταίους επτά μήνες, όπως αναφέρει έχει βοηθήσει οικογένειες να αγοράσουν από σοκολάτες για γενέθλια μέχρι ρινικά σπρέι για τα παιδιά που υποφέρουν από τις υπερβολικές ποσότητες σκόνης στο κέντρο κράτησης του Τέξας. «Ήθελα να βοηθήσω να διορθωθεί κάπως αυτή η κατάσταση», δήλωσε η Revkin σε πρόσφατο άρθρο της Washington Post. «Παρηγορούμαι με τη σκέψη ότι κάνω τη ζωή αυτών των παιδιών λίγο πιο εύκολη μέσα σε αυτές τις φρικτές συνθήκες».
Η Renkin ευαισθητοποιήθηκε για το θέμα όταν διάβασε για το 5χρονο αγόρι, του οποίου η ιστορία έκανε τον γύρο του κόσμου, όταν συνελήφθη επιστρέφοντας από το νηπιαγωγείο κατά τη διάρκεια επιχείρησης του DHS στη Μινεάπολη. Ο Liam Conejo Ramos αρρώστησε ενώ κρατούνταν μαζί με τον πατέρα του στο Dilley. Η Revkin γνώριζε για το κέντρο κράτησης γιατί στο παρελθόν είχε βοηθήσει γονείς που είχαν χωριστεί από τα παιδιά τους κατά την πρώτη θητεία του Τραμπ, να επανενωθούν.
Τώρα έβλεπε μια νέα ευκαιρία να βοηθήσει οικογένειες. Επικοινώνησε με το δίκτυό της από δικηγόρους μετανάστευσης, ακτιβιστές και νομοθέτες και άρχισε να αναζητά τρόπους για να καταθέτει χρήματα για τους κρατούμενους στα κέντρα κράτησης. Το Dilley και άλλες εγκαταστάσεις χρησιμοποιούν συστήματα λογισμικού τρίτων, τα οποία επιτρέπουν σε άτομα να καταθέτουν χρήματα για έναν συγκεκριμένο κρατούμενο. Η πρώτη της κατάθεση πήγε στην οικογένεια ενός βρέφους δύο μηνών με αναπνευστική λοίμωξη. Σύντομα άρχισε να δέχεται αιτήματα από δικηγόρους και οικογένειες για άλλα παιδιά που κρατούνταν στο Dilley και είχαν ανάγκη.
Με τον αριθμό των παιδιών υπό κράτηση από την ICE να έχει αυξηθεί σημαντικά κατά τη δεύτερη θητεία του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, η ανάγκη για αποστολές χρημάτων μεγαλώνει. Η Revkin στέλνει τακτικά χρήματα σε 67 οικογένειες την εβδομάδα, βοηθώντας συνολικά σχεδόν 80 παιδιά στο Dilley. Τα χρήματα προέρχονται από ανθρώπους που μαθαίνουν για την εκστρατεία της στο διαδίκτυο και κάνουν μικρές δωρεές μέσω της οργάνωσής της Each Step Home.
Η γυναίκα που άλλαξε τις συνθήκες ζωής στα κέντρα κράτησης
H Reνkin πια είναι γνωστή στις οικογένειες μεταναστών που μπαίνουν και βγαίνουν από το Dilley. Συχνά ανταλλάσσουν μεταξύ τους τα στοιχεία επικοινωνίας της. Είναι η καλή τους νεράιδα όπως την ονομάζουν οι ίδιοι αλλά και τα media. Δικηγόροι επίσης απευθύνονται στη Revkin ζητώντας βοήθεια για συγκεκριμένα παιδιά. Άλλες φορές η ίδια η Revkin επικοινωνεί απευθείας με κάποιες οικογένειες μέσω των συστημάτων μηνυμάτων του κέντρου.
Τα αιτήματα των κρατουμένων περιλαμβάνουν από οδοντόβουρτσες μέχρι ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί. Συγκινητική ήταν η έκκληση μιας μητέρας ενός αγοριού 3 ετών που δεν είχε τίποτα για να γιορτάσει τα γενέθλιά του. Ζήτησε λίγα δολάρια για να του αγοράσει σοκολάτες. Μια άλλη οικογένεια αγόρασε μπισκότα και τα έσπασε σε κομμάτια για να φτιάξει ένα πρόχειρο κέικ για τα γενέθλια του πατέρα.
Με σπουδές στα Μαθηματικά και μετά από 20 χρόνια εργασιακή εμπειρία στα Οικονομικά, η Revkin εδώ και μια δεκαετία αποφάσισε να αφιερώσει το χρόνο και την ενέργεια της στην προάσπιση των δικαιωμάτων των παιδιών. Την αφορμή για να ιδρύσει την οργάνωση Each Step Home το 2018, της έδωσε η είδηση του χωρισμού γονιών από τα παιδιά τους στα σύνορα με το Μεξικό από την κυβέρνηση Τράμπ που έγινε πρώτο θέμα σε όλα τα Μέσα. Από τότε με την δράση έχει καταφέρει να επανενώσει πολλές οικογένειες, φιλοξενώντας κάποιες φορές κάποιες από αυτές ακόμη και στο σπίτι της. Τη δράση της Revkin έχουν παρουσιάσει και μεγάλα μέσα όπως η New York Times, η Washington Post και το δίκτυο ABC.
Η πραγματικότητα στα κέντρα κράτησης με αριθμούς
Σύμφωνα με στοιχεία που περιλαμβάνονται στο site της οργάνωσης Each Step Home, από το 2025, η υπηρεσία ICE έχει θέσει υπό κράτηση πάνω από 6.200 παιδιά μαζί με τις οικογένειές τους, σε απάνθρωπες συνθήκες. Πάνω από 145.000 παιδιά με αμερικανική υπηκοότητα έχουν χωριστεί από τον έναν γονέα, ενώ πάνω από 22.000 παιδιά με αμερικανική υπηκοότητα έχουν χωριστεί και από τους δύο γονείς τους. Τουλάχιστον 4,6 εκατομμύρια παιδιά με αμερικανική υπηκοότητα ζουν με έναν γονέα που διατρέχει κίνδυνο απέλασης.
Όταν ένας γονέας τίθεται υπό κράτηση, η ICE του αφαιρεί το τηλέφωνο και η μόνη του δυνατότητα να επικοινωνήσει με την οικογένειά του είναι να αγοράσει λεπτά ομιλία από το κέντρο κράτησης. Πολλοί γονείς δεν γνωρίζουν αν ή πότε θα επιστρέψουν στο σπίτι τους. Καθώς η επικοινωνία των κρατούμενων γονέων με τα παιδιά τους αποτελεί ζήτημα ζωτικής σημασίας, η οργάνωση της Revkin χρηματοδοτεί τηλεφωνικές κλήσεις από κρατούμενους γονείς προς τις οικογένειές τους και διαχειρίζεται τη διαδικασία και τα έξοδα για την έκδοση διαβατηρίων των παιδιών τους, ένα κρίσιμο βήμα για τη διατήρηση της οικογενειακής ενότητας σε περιπτώσεις απέλασης.
Η δράση της Revkin θυμίζει το αυτονόητο. Ότι πίσω από τις πολιτικές υπάρχουν παιδιά, οικογένειες και καθημερινές ζωές που δοκιμάζονται. Μέσα από μια πρακτική μορφή αλληλεγγύης η Revkin μάλλον έγινε η αλλαγή που ήθελε να δει. Η πρωτοβουλία της εμπνέει και η δράση της κάνει τη διαφορά σε εκατοντάδες ζωές.