Δίψα για εξουσία και για την κατάληψη του Σιδερένιου Θρόνου. Δολοπλοκίες, επικές μάχες, ανίερες συμμαχίες, προβληματικές οικογενειακές και αιμομικτικές ερωτικές σχέσεις. Και φυσικά πολλοί δράκοι με όρεξη για… Ντραγκάρις.
Η τρίτη σεζόν του «House of the Dragon» ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε αυτό το καυτό φετινό καλοκαίρι εγκαινιάζοντας μια νέα διακυβέρνηση στο Κινγκς Λάντινγκ, την πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη των Επτά Βασιλείων του Γουέστερος, του κόσμου που επινόησε ο Αμερικανός συγγραφέας-φαινόμενο, Τζορτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν.
Το «House of the Dragon» – παραγωγής HBO – βασίζεται στο βιβλίο του Μάρτιν με τίτλο «Φωτιά & Αίμα». Η λέξη «βασίζεται» σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι η σεναριακή ομάδα της HBO «άλλαξε τα φώτα» στο πρωτότυπο κείμενο. Έτσι γίνεται… τελευταία.
Χρονολογικά το πρίκουελ τοποθετείται στα 172 με 200 χρόνια πριν από τα γεγονότα της αρχικής σειράς επικής φαντασίας «Game of Thrones» (GoT). Εστιάζει στην ακμή και παρακμή του Οίκου των Ταργκέριεν με τη χαρακτηριστική πλατινέ, ξανθή κόμη και το «χάρισμα» να εξημερώνουν και να ελέγχουν το υπερόπλο των αιθέρων – τους δράκους.
Για τον παγκόσμιο «στρατό» των φαν της επικής φαντασίας στη μικρή οθόνη, αυτό το πρίκουελ ήταν μια αναγκαία επανεκκίνηση. Κάποιοι ήθελαν να συνέλθουν από το στερητικό σύνδρομο του GoT, άλλοι ήθελαν να ξεχάσουν το απογοητευτικό του φινάλε. Αυτό που μετά από οκτώ σεζόν και 73 επεισόδια, κατέληξε στον θάνατο μιας γυναίκας από κάποιον «αγαπημένο» της (μακριά από εμάς τα spoilers).
Αδιαμφισβήτητα, ο κόσμος του «Game of Thrones» ήταν πατριαρχικός και μισογυνικός. Η παραγωγή δεν τσιγκουνεύτηκε ούτε στιγμή στο γυναικείο γυμνό, στην ταπείνωση των γυναικών με και χωρίς εξουσία αλλά και στην ωμή σεξουαλική βία σε βάρος γυναικών που δεν προσέδιδε κάτι στην πλοκή ή στην ανάπτυξη των χαρακτήρων. Στο «House of the Dragon», το πρόσημο για τις γυναίκες-πρωταγωνίστριες είναι πιο θετικό– αλλά όχι εντελώς.
Ο Μιγκέλ Σαπόκνικ, σκηνοθέτης αρκετών επεισοδίων στην πρώτη σεζόν του «House of the Dragon», είχε δηλώσει κατά την πρεμιέρα της σειράς: «Η κεντρική ιδέα πίσω από το House of the Dragon είναι ότι το πατριαρχικό σύστημα των Επτά Βασιλείων είναι ικανό να αυτοκαταστραφεί προτού συμφωνήσει να δει μια γυναίκα να φοράει το στέμμα της βασίλισσας».
Οι γυναικείοι χαρακτήρες είναι σαφώς περισσότεροι, κεντρικοί στην πλοκή και με άποψη. Οι σκηνές σεξ είναι λιγότερες ή απλά κόβονται τεχνηέντως. Το γυμνό – είτε γυναικείο, είτε ανδρικό – φειδωλό. Κι όμως το Γουέστερος με επίκεντρο την παράξενη αιμομικτική οικογένεια Ταργκέριεν εξακολουθεί να είναι μια μισογυνιστική κοινωνία.
Το «House of the Dragon» επικεντρώνεται στον αγώνα των γυναικών για εξουσία και επιρροή σε μια βαθιά πατριαρχική κοινωνία που τις αποκλείει από τις θέσεις εξουσίας και τις προετοιμάζει από νεαρή ηλικία να γίνουν πιόνια σε ανδρικά παιχνίδια. Ο τροχός της πατριαρχίας δεν έσπασε ποτέ και ο κύκλος της άδικης μεταχείρισης των γυναικών συνεχίζεται.
Οι δύο μεγάλες πρωταγωνίστριες Άλισεντ Χαϊτάουερ (Ολίβια Κουκ) και Ρενίρα Ταργκέριεν (Έμα Ζία Ντ’Άρσι) δείχνουν διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους οι γυναίκες κινούνται ή αποδέχονται τους κανόνες της πατριαρχίας. Η πρώτη επιλέγει την οδό της συμμόρφωσης, των συμβιβασμών και της αντιπαράθεσης διά αντιπροσώπων. Η δεύτερη έχει ως αυτοσκοπό να της αναγνωριστεί το κληρονομικό της δικαίωμα στην άμεση εξουσία.
Στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης πολλοί χρήστες επικρίνουν τους σεναριογράφους επειδή δεν επιτρέπουν στους γυναικείους χαρακτήρες να σπάσουν τα στερεότυπα μέσω πιο σύνθετων επιλογών στις προδιαγεγραμμένες ζωές τους. Αναφέρουν δηλαδή, ότι η πλοκή πιο συχνά από ό,τι θα έπρεπε ή θα ήθελαν τις παραγκωνίζει, τις περιορίζει σε κλειστά δωμάτια ή τις υποβάλλει σε επαναλαμβανόμενα προσωπικά τραύματα για να τονίσει το πόσο δύσκολο είναι να είσαι γυναίκα στο Γουέστερος.
Η κύρια άποψη της σειράς φαίνεται να είναι ότι οι γυναίκες είναι φύσει φιλειρηνικά πλάσματα, ενώ οι άνδρες είναι αυτοί με τα βίαια μυαλά. Υπάρχει πράγματι κάτι που πρέπει να ειπωθεί για το πώς τα αγόρια σ’ αυτή τη σειρά ανατρέφονται έτσι ώστε να αγνοούν τα δικά τους συναισθήματα και να ενδίδουν σε βίαιες συμπεριφορές, ενώ τα κορίτσια συνήθως διδάσκονται να προτιμούν τη συζήτηση και τις μη βίαιες λύσεις.
Όλες οι γυναίκες στο «House of the Dragon» παρουσιάζονται ως διπλωμάτισσες και οι άνδρες ως θηρία ενώ το σενάριο δεν ασχολείται με το γιατί ή πώς οι προσωπικότητές αυτές τείνουν να εξελίσσονται με τόσο αντίθετους τρόπους. Το «House of the Dragon» δεν αφήνει στους τηλεθεατές το περιθώριο μιας βαθύτερης συζήτησης, ούτε και λεπτές αποχρώσεις όσον αφορά τον τρόπο που απεικονίζει τους ανδρικούς και γυναικείους χαρακτήρες του. Μένει στην επιφάνεια της δράσης.
Η φεμινιστική προοπτική του είναι μια κενή δήλωση που απηχεί τα ίδια προβλήματα με την αρχική σειρά, GoT. Αν η πρόθεση του «House of the Dragon» είναι να δείξει ότι τα λόγια μιας γυναίκας είναι απαραίτητα για το βασίλειο, η σειρά έχει κάνει ένα μεγάλο λάθος. Από την έναρξη της πρώτης σεζόν μέχρι σήμερα είναι σαφές ότι οι άνδρες υποτιμούν και υπονομεύουν συνεχώς τις γυναίκες λόγω του φύλου τους.
Τα αντίθετα ταξίδια της Ρενίρα, της Άλισεντ και των λοιπών ηρωίδων απεικονίζουν τις προοπτικές της γυναικείας φύσης και της αυτονομίας τους που υπαγορεύονται από άνδρες. Υποτίθεται ότι είναι ένα ενδυναμωτικό ταξίδι, αλλά τελικά άγονται και φέρονται ανίσχυρες ανεξάρτητα από τη θέση τους στο Κινγκς Λάντινγκ. Αντί να δημιουργήσουν δεσμούς μεταξύ τους, προδίδουν η μία την άλλη, δείχνουν ζήλια και αισθάνονται δικαιωμένες, αφήνοντας την εκδίκηση να τροφοδοτεί τις επιθυμίες τους — επιτρέποντάς τους να γίνουν για άλλη μια φορά πιόνια στην ατελείωτη επιδίωξη της εξουσίας από τους άνδρες. Εκτός κι αν όλα αλλάξουν στην επερχόμενη 4η σεζόν.