Σκρολάροντας στο feed του Instagram «έπεσα» και εγώ εχθές στο «Monsters» μια ταινία μικρού μήκους που, εκ πρώτης όψεως μοιάζει με μία έξυπνα σκηνοθετημένη παραγωγή, με μπόλικη δόση χιούμορ και μια ιδιαίτερη χαριτωμενιά. Τέρατα παραπονιούνται πως δεν μπορούν να τρομάξουν πια τη μικρή Μίλα, δεν είναι όμως μόνο αυτό -και εξηγούμαι.
Με αφορμή την περίοδο του Halloween η PROMPTR σε συνεργασία με τον διεθνή οργανισμό NO MORE, ο οποίος δραστηριοποιείται στην καταπολέμηση της ενδοοικογενειακής βίας και της σεξουαλικής κακοποίησης, δημιούργησε ένα τετράλεπτο φιλμ το οποίο αξιοποιεί την τεχνητή νοημοσύνη (με τον καλύτερο τρόπο αν με ρωτάς) και ανατρέπει την κλασική εικόνα των παιδικών φόβων, για να αναδείξει μια σκληρή πραγματικότητα. Για πολλά παιδιά, ο μεγαλύτερος φόβος δεν βρίσκεται στο σκοτάδι, στα μισάνοιχτα φύλλα μιας ντουλάπας, πίσω από τις κουρτίνες ή κάτω από το κρεβάτι αλλά υπό το φως της ημέρας.
Η ιστορία ακολουθεί τη μικρή Μίλα, η οποία φαίνεται να έχει πάψει να φοβάται τα τρία τέρατα που κρύβονται στο δωμάτιό της, κάτω από το κρεβάτι, μέσα στην ντουλάπα και πίσω από τις κουρτίνες. Η Pip, ο Morris και ο Gus, συνηθισμένοι να τρομάζουν τα παιδιά, παρατηρούν ότι η μικρή δεν αντιδρά πλέον στην παρουσία τους και αποφασίζουν να μιλήσουν στην κάμερα για αυτό. Αρχικά αναρωτιούνται απλώς τι έχει αλλάξει, μέχρι που βγαίνουν στο φως της ημέρας και όλα γίνονται ξεκάθαρα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
MONSTERS: Το ανατριχιαστικό καρέ του φιλμ
Η Μίλα βρίσκεται στην τραπεζαρία όταν ξαφνικά ακούγεται η μηχανή ενός αυτοκινήτου που παρκάρει, τα κλειδιά στην πόρτα και τα βαριά βήματα ενός άντρα στον διάδρομο, τα βήματα του πατέρα της. Η μητέρα της Μίλα, τη στέλνει στο δωμάτιό της, εκείνη όμως μένει στη θέση της ακούνητη και παγωμένη. Λίγο αργότερα ξεκινούν οι φωνές. Αντικείμενα σπάνε, τα τέρατα φοβούνται και κρύβονται μέχρι που ένας εκκωφαντικός ήχος τα κάνει να κοιτάξουν ξανά και να σαστίσουν. Η Μίλα δακρύζει και χαρακτηριστικά η Pip φαίνεται να λέει στην κάμερα πως ήθελε να την κρύψει στην κουρτίνα της αλλά δεν μπορούσε να κουνηθεί ούτε η ίδια.
Η Μίλα έπειτα τρέχει, κατευθύνεται προς το δωμάτιό της και τα τρία τέρατα αντιλαμβάνονται πια πως δεν τα φοβάται αφού βιώνει κάτι πολύ πιο τρομακτικό.
Τα πραγματικά τέρατα δεν κρύβονται κάτω από το κρεβάτι
Η ανατροπή αυτή στο storytelling του φιλμ αποτελεί και τον πυρήνα του μηνύματος της καμπάνιας. Το σπίτι, ένας χώρος που θα έπρεπε να προσφέρει ασφάλεια, προστασία και αγάπη, μετατρέπεται για ορισμένα παιδιά σε έναν τόπο φόβου και ανασφάλειας.
«Τα παιδιά υποτίθεται πως πρέπει να φοβούνται το σκοτάδι. Έτσι πρέπει να είναι, δεν πρέπει να φοβούνται την ημέρα» λέει ο Morris και εκεί και τα τρία τέρατα βγαίνουν και αγκαλιάζουν την Μίλα.
Το βίντεο κλείνει με ένα μήνυμα που αποτυπώνει το μέγεθος του προβλήματος, παραθέτοντας στοιχεία της UNICEF για το 2025, σύμφωνα με τα οποία ένα στα τέσσερα παιδιά παγκοσμίως ζει με μια μητέρα που έχει βιώσει βία από τον σύντροφό της μέσα στον τελευταίο χρόνο. Πρόκειται για μια σκληρή πραγματικότητα, η οποία συχνά παραμένει αόρατη πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών, με τα παιδιά να βιώνουν σιωπηλά τον φόβο και τις συνέπειες της βίας.
Βλέποντας το βίντεο μέχρι το τέλος, είναι σχεδόν αδύνατο να μην «σφίξει» το στομάχι σου, να μην παγώσεις, να μη δακρύσεις και, πάνω απ’ όλα, να μην πεις «φτάνει πια». Κανένα παιδί δεν πρέπει να φοβάται μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Κανένα παιδί δεν πρέπει να αισθάνεται ανασφάλεια σε έναν χώρο που οφείλει να αποτελεί το ασφαλές του καταφύγιο, το δικό του safe place. Δυστυχώς, όμως, αυτό δεν αποτελεί αυτονόητη πραγματικότητα για όλα τα παιδιά και, είναι αποκαρδιωτικό όταν συνειδητοποιείς πως για κάποια παιδιά εκεί έξω το σπίτι δεν είναι συνώνυμο της αγάπης, της προστασίας και της ασφάλειας, αλλά του φόβου.
Τα πραγματικά τέρατα δεν κρύβονται στο σκοτάδι κάτω από το κρεβάτι, πίσω από τις κουρτίνες και μέσα στις ντουλάπες – βρίσκονται σε κοινή θέα, ακόμη κι αν έξω έχει τον πιο φωτεινό και λαμπερό ήλιο.