Στο Θέατρο Άνεσις παρουσιάζεται το έργο «Ρίταμαργαρίταρίταμαργαρίταρίταμαργαρί…», σε σκηνοθεσία της Μαρίας Μαγκανάρη, μια πρωτότυπη θεατρική σύνθεση εμπνευσμένη από τη θυελλώδη, βαθιά και συγκλονιστική σχέση δύο σπουδαίων μορφών της ελληνικής λογοτεχνίας: της Μαργαρίτας Καραπάνου και της μητέρας της, Μαργαρίτας Λυμπεράκη.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντώνται η σπουδαία Λυδία Φωτοπούλου, η αγαπημένη Ευδοκία Ρουμελιώτη και ο ταλαντούχος Νικόλας Ντούρος, σε μια παράσταση που φωτίζει μία από τις πιο συναρπαστικές, επώδυνες και μυθικές σχέσεις μητέρας και κόρης στην ελληνική πνευματική ιστορία.
Βασισμένο στο εμβληματικό μυθιστόρημα «Η Κασσάνδρα και ο Λύκος» και στα γράμματα της μητέρας προς την κόρη, όπως αυτά δημοσιεύτηκαν στο βιβλίο «Δε μ’ αγαπάς. Μ’ αγαπάς», το έργο παρακολουθεί έναν βαθύ και αδιάκοπο διάλογο ανάμεσα σε μια μητέρα που επιλέγει τη δημιουργία ακόμη και όταν αυτή την απομακρύνει από το παιδί της, και σε μια κόρη που θα αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή και το έργο της στην προσπάθεια να καλύψει αυτό το κενό.
Πίσω από τις μεγάλες λογοτεχνικές τους διαδρομές κρύβεται μια σχέση γεμάτη αγάπη, θαυμασμό, ενοχή, θυμό και αμοιβαία εξάρτηση. Μέσα από γράμματα, αναμνήσεις, φαντασιώσεις και λογοτεχνικές εξομολογήσεις, αποκαλύπτεται σταδιακά η ιστορία δύο γυναικών που δεν έπαψαν ποτέ να αναζητούν η μία την άλλη, ακόμη κι όταν η ζωή, η απόσταση και οι ίδιες τους οι επιλογές τις κρατούσαν χωριστά.
Μια παράσταση για την ανάγκη της αγάπης, τα παιδικά τραύματα που μας ακολουθούν μια ζωή, τις γυναίκες που τόλμησαν να δημιουργήσουν σε εποχές που αυτό δεν ήταν αυτονόητο, και για τα φαντάσματα που αφήνει πίσω της η απουσία.
ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
«Τι είσαι; Καλό ή κακό;
Φυσάς από τον ουρανό ή από το χώμα;
Είσαι μ’ εμένα; Ή εναντίον μου;
Δε σε βλέπω καθαρά. Στη θολή μορφή σου
θα δώσω εγώ μορφή θα δώσω κι όνομα
Άμλετ. Πατέρα μου. Βασιλιά. Κύριε της Δανίας
Μίλα μου. Α μην αφήσεις να με πάρει η σιωπή. Μίλα. Πες»*¹
Δυο Μαργαρίτες-
μια μαμά και μια κόρη.
Η μαμά φεύγει και ξαναγυρίζει.
Η κόρη την αναζητά παντού. Έπειτα την ονειρεύεται.
Δυο Μαργαρίτες παίζουν με τις λέξεις.
Η μια παλεύει να είναι μαμά κι η άλλη παραμένει για πάντα κόρη.
Η μεταξύ τους απόσταση γεμίζει λέξεις.
Λέξεις καθημερινές, φράσεις μεταφορικές.
Δυο Μαργαρίτες προσπαθούν να συναντηθούν.
Προσπαθούν ν’ αγαπήσουν ή ν’ αγαπηθούν.
Το σώμα της μαμάς είναι ο ιερός τόπος της κόρης.
Κι αν αυτό το σώμα δεν υπάρχει;
Τι απομένει στην κόρη;