Με έργα φιλοτεχνημένα για την παρούσα έκθεση και δανεισμούς από την Pace Gallery και ιδιωτικές συλλογές, η δουλειά της Manning ξεδιπλώνεται στον δεύτερο όροφο του Ιδρύματος ως ένα καθηλωτικό περιβάλλον, διαμορφωμένο από την κίνηση, τη μνήμη και τους τόπους και τα τοπία μέσα στα οποία μεγάλωσε. Κινούμενη ανάμεσα στην παραστατικότητα και την αφαίρεση, η ζωγραφική της Manning τοποθετεί την ανθρώπινη παρουσία μέσα σε ευρύτερες σχέσεις με το τοπίο, το κλίμα και τον φυσικό κόσμο, επιτρέποντας στις μορφές να αναδύονται, να διαλύονται και να επανεμφανίζονται μέσα από πολυεπίπεδα πεδία. Από μνημειακούς καμβάδες έως πιο μικρής κλίμακας έργα, η παράκτια φωτεινότητα, η θαλάσσια εργασία και τα μετεωρολογικά φαινόμενα συναντούν αιθέριες ατμόσφαιρες, προγονική γνώση και απόηχους της ελληνικής μυθολογίας.
H έμπνευση στα έργα της Kylie Manning
Η έκθεση Υπό νεφελώδη ουρανό προσεγγίζει την τοπογραφία ως αυτοβιογραφία. Τα τοπία της Αλάσκας και του Μεξικού, όπου η Manning μεγάλωσε και εργάστηκε σε επαγγελματικά αλιευτικά σκάφη, εισέρχονται στο έργο της μέσα από το φως, την εργασία, τη θερμοκρασία και τους εποχικούς ρυθμούς: το ψυχρό ροζ ενός χειμώνα στην Αλάσκα, η πλοήγηση με βάση την παλίρροια, η σωματική έλξη ενός σκάφους πάνω στην ανοιχτή θάλασσα, η δύναμη μιας καταιγίδας. Η γεωγραφία μετατρέπεται σε μυϊκή μνήμη, η οποία εδώ συγχωνεύεται με το φυσικό φως της Αθήνας, καθώς εισέρχεται στον εκθεσιακό χώρο.
Μέσα από την επιλογή των υλικών της και τη διαδικασία δημιουργίας των εικαστικών ιχνών της καλλιτέχνιδος, συνυπάρχουν στον καμβά διαφορετικές αισθήσεις του χρόνου και της κίνησης. Οξείδιο του σιδήρου, ηφαιστειακή τέφρα, θρυμματισμένη πέτρα και γαλβανισμένο οστό φέρουν τις δικές τους υλικές ιστορίες, διαμορφωμένες από την πίεση, τη θερμότητα και τον μετασχηματισμό. Η Manning συνδυάζει αυτές τις ουσίες με χειρονομίες που κυμαίνονται από αργές, πολυεπίπεδες εφαρμογές έως άμεσες, γρήγορες πινελιές. Οι υλικές ποιότητες του τοπίου συνδέονται στενά με την κίνηση του σώματος: μια ζωγραφική χειρονομία μπορεί να υποδηλώνει τόσο μια σωματική πράξη, όπως την κίνηση του αγκώνα, όσο και μια γεωγραφική μορφή, όπως ένα άνοιγμα προς τη θάλασσα.
O επιμελητής της έκθεσης, Άκης Κόκκινος, αναφέρει: «Μέσα στην πυκνότητα του κέντρου της Αθήνας, η έκθεση μετατρέπεται σε έναν χώρο απόσυρσης – ένα προσωρινό καταφύγιο, όπου οι επισκέπτες προσκαλούνται να εξερευνήσουν τη συμβιωτική και αδιάλειπτη σχέση που διατηρούμε με τον τόπο, τη φύση και το σύμπαν. Σώματα, μνήμες και τοπία αλληλεπικαλύπτονται, ενώ τα όρια και τα πλαίσιά τους γίνονται ολοένα λιγότερο διακριτά, σαν μορφές που διακρίνονται μέσα από έναν συννεφιασμένο ουρανό.»