«Η Υεμένη έχει επιστρέψει σε συνθήκες γενικευμένου πολέμου», δήλωσε στις 9 Οκτωβρίου ο Χανς Γκρούντμπεργκ, ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ για τη χώρα στην άκρη της αραβικής χερσονήσου. Ο αιώνιος εμφύλιος διά αντιπροσώπων πόλεμος της Υεμένης ανάμεσα στις δυνάμεις των Χούθι και άλλων φίλων προς τους αντάρτες δυνάμεων – επισήμως Ανσράρ Αλλάχ – και τις δυνάμεις της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης της χώρας με την υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας, συνεχίζεται και βαίνει κλιμακούμενος.
Η διαφορά σε σχέση με το πρόσφατο χθες που ο πόλεμος προϋπήρχε είναι ότι σήμερα αυτός αιώνιος εμφύλιος βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Κι αυτό γιατί έχει κόστος στη διεθνή ναυσιπλοΐα και κατά συνέπεια έχει ενεργειακό κόστος και κόστος σε τιμές αγαθών στα ράφια και στα σπίτια της Δύσης.
Ο Σουηδός διπλωμάτης τόνισε ότι οι άμαχοι της Υεμένης, κυρίως γυναίκες και παιδιά, πληρώνουν το βαρύ τίμημα αυτής της κλιμάκωσης. Κι ως διπλωμάτης του ΟΗΕ, με τα χέρια του δεμένα, αναφέρθηκε στην ανάγκη επανέναρξης των πολιτικών διαπραγματεύσεων!!
Saudi-led coalition forces launched a new wave of air and missile strikes across Houthi-held areas of Yemen on Saturday, targeting Sanaa International Airport, the strategic Bab al-Mandab Strait and several northern provinces, Houthi-run al-Masirah TV reported https://t.co/H3f0n0nszS
— China Xinhua News (@XHNews) October 10, 2026
Ωστόσο, ο πόλεμος συνεχίζεται και έχει συνέπειες που συνήθως δεν ακούγονται στα δελτία ειδήσεων. Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Reuters, οι εκτοπισμένοι Υεμενίτες αυξήθηκαν από περίπου 76.000 στα μέσα Σεπτεμβρίου σε περισσότερους από 200.000 στις 7 Οκτωβρίου! Αριθμοί ασύλληπτοι.
Η UNICEF εστιάζει στα παιδιά. Επισημαίνει ότι ο εκτοπισμός τους μεταφράζεται σε απώλεια στέγης, σε διακοπή της σχολικής φοίτησης και σε μεγαλύτερη δυσκολία πρόσβασης σε τροφή, καθαρό νερό και ιατρική περίθαλψη. Άραγε μπορούν να εκτιμηθούν ή να συμπεριληφθούν σε ένα δελτίο Τύπου οι ψυχολογικές επιπτώσεις ενός αέναου πολεμικού περιβάλλοντος για τα παιδιά;
Από τις 3 Σεπτεμβρίου μέχρι σήμερα έως και 243 σχολεία έχουν κλείσει ή έχει αναστείλει η λειτουργία τους εξαιτίας των νέων εχθροπραξιών, επηρεάζοντας περισσότερους από 137.000 μαθητές. Από τις 3 Σεπτεμβρίου, έχουν αναφερθεί τουλάχιστον εννέα παιδιά νεκρά και 12 τραυματισμένα, ενώ τρία ακόμη παιδιά αγνοούνται μετά από επίθεση στον δρόμο που συνδέει τις δυτικές ακτές της Υεμένης με το Άντεν.
Οι συγκρούσεις στις δυτικές περιοχές της Ταΐζ, στη νότια Χουντάιντα, στη Μαρίμπ και σε άλλες πληγείσες περιοχές στερούν από τα παιδιά την πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες. Είκοσι έξι μονάδες υγείας που υποστηρίζονται από τη UNICEF έχουν υποστεί διακοπές στη λειτουργία τους. Η UNICEF ενισχύει την επείγουσα ανθρωπιστική της ανταπόκριση, με στόχο να φτάσει έως και 231.000 ανθρώπους που έχουν πληγεί από την κλιμάκωση της κρίσης.
Φοβόμαστε αλλά θέλουμε να πηγαίνουμε στο σχολείο
Κάθε πρωί, στις έξι το πρωί ακριβώς, η 10χρονη Ραφίφ ετοιμάζεται για το σχολείο μαζί με τον μικρότερο αδελφό της. Φορά τη σχολική πόδιά της, σε αποχρώσεις του μπεζ και του καφέ, και ξεκινά για το μάθημα. Ανυπομονεί να συναντήσει τους φίλους της και να μάθει καινούργια πράγματα, από μαθηματικά μέχρι αραβικά και ισλαμικές σπουδές. Του χρόνου, μάλιστα, περιμένει με ενθουσιασμό να αρχίσει να μαθαίνει αγγλικά.
Για τη Ραφίφ, όμως, η διαδρομή προς το σχολείο κρύβει κινδύνους πολύ σοβαρότερους από ένα μποτιλιάρισμα στην Κηφισίας. Το σχολείο της βρίσκεται στην Ταΐζ, στη νοτιοδυτική Υεμένη, πάνω σε ένα βουνό, στην άκρη μιας κοιλάδας που είναι γνωστή ως «ουδέτερη ζώνη». Αλλά δεν είναι ουδέτερη σαν την Ελβετία. Πρόκειται, στην πραγματικότητα, για μία από τις πιο αμφισβητούμενες γραμμές του μετώπου στον εμφύλιο πόλεμο της χώρας. Από τη μία πλευρά του σχολείου βρίσκονται εδάφη υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης. Από την άλλη, θέσεις ελεύθερων σκοπευτών των Χούθι.
Το σπίτι της Ραφίφ βρίσκεται χαμηλότερα, στην πλαγιά του βουνού. Κάθε πρωί, καθώς ανεβαίνει προς το σχολείο, αναγκάζεται να περπατά έχοντας την πλάτη της στραμμένη προς τους ελεύθερους σκοπευτές. «Φοβάμαι», λέει.
@bbcnews For many children in Yemen, their education is taking place in the shadow of a vicious civil war between forces supporting Yemen’s internationally recognised government, which is backed by Saudi Arabia, and the Iran-backed Houthis. #Yemen #Taiz #MiddleEast #Conflict #BBCNews ♬ original sound – BBC News
Χιλιάδες παιδιά χωρίς πρόσβαση στην εκπαίδευση
Σύμφωνα με τη UNICEF, περίπου 3,2 εκατομμύρια παιδιά στην Υεμένη βρίσκονταν εκτός σχολείου ακόμη και πριν από την κλιμάκωση των συγκρούσεων τον προηγούμενο μήνα. Από την έναρξη του πολέμου, το 2014, χιλιάδες παιδιά έχουν σκοτωθεί ή ακρωτηριαστεί, ενώ χιλιάδες ακόμη έχουν στρατολογηθεί από ένοπλες ομάδες και των δύο πλευρών.
Παρά τους κινδύνους, η Ραφίφ δεν θέλει να σταματήσει το σχολείο. Το σχολείο είναι, άλλωστε, το μοναδικό μέρος στο οποίο οι γονείς της τής επιτρέπουν να πηγαίνει έξω από το σπίτι. Θέλει να μορφωθεί γιατί πιστεύει πως έτσι θα έχει την ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή. Η ίδια ονειρεύεται να γίνει γιατρός.
«Ένας όλμος έπεσε από το πουθενά»
Η οικογένεια της Ραφίφ μετακόμισε στην Ταΐζ πριν από εννέα χρόνια, εγκαταλείποντας την παραθαλάσσια πόλη Χουντάιντα, όταν οι Χούθι ανέλαβαν τον έλεγχό της, αναζητώντας ένα ασφαλέστερο μέρος για να ζήσει. Όμως ούτε η Ταΐζ έμεινε μακριά από τις συγκρούσεις. Η Ραφίφ θυμάται ότι πριν από δύο χρόνια σημειώθηκε επίθεση με όλμο έξω από το σπίτι τους.
Όλοι είχαν βγει έξω, εκτός από εμένα και τον αδελφό μου. Τότε, ένας όλμος έπεσε από το πουθενά… Θραύσματα εκτοξεύτηκαν μέσα από την πόρτα και μπήκαν στο σπίτι.
Το χέρι της έσπασε και μέχρι σήμερα έχει μια ουλή στο σημείο όπου την τραυμάτισε ένα θραύσμα.
Τις τελευταίες ημέρες, η σύγκρουση έχει ενταθεί. Προ ημερών, οι Χούθι απέκοψαν μια ζωτικής σημασίας οδική αρτηρία που συνδέει την Ταΐζ με το Άντεν, καταφέρνοντας ουσιαστικά να περικυκλώσουν την πόλη. Ο έλεγχος του συγκεκριμένου δρόμου έχει αλλάξει χέρια επανειλημμένα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Κάτοικοι δήλωσαν στο BBC ότι φοβούνται πως οι Χούθι θα μπορούσαν να καταλάβουν την πόλη ανά πάσα στιγμή. Την ίδια ώρα, οι κυβερνητικές δυνάμεις ανακοίνωσαν κέρδη σε άλλα μέτωπα. Και η μέρα της μαρμότας συνεχίζεται…
«Δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει το αύριο»
Στο σχολείο της Ραφίφ, ο 45χρονος εκπαιδευτικός Αμπντέλ Ρακίμπ αλ-Ομπάιντι οδηγεί τους δημοσιογράφους του BBC στην ταράτσα, για να τους δείξει, όπως λέει, στρατιωτικά στρατόπεδα, στρατώνες και θέσεις ελεύθερων σκοπευτών των Χούθι στα γύρω βουνά. Ενώ οι δημοσιογράφοι βρίσκονται στην ταράτσα, ένας σύμβουλος ασφαλείας τους ζητά ξαφνικά να επιστρέψουν στο εσωτερικό του κτιρίου. Τους εξηγεί ότι είναι ορατοί από τις συγκεκριμένες θέσεις και ότι θα μπορούσαν να δεχθούν πυρά.
Ο Αμπντέλ Ρακίμπ γελά, αναγνωρίζοντας τον κίνδυνο. Όπως λέει, το σχολείο έχει δεχθεί πυρά και στο παρελθόν.
Η κατάσταση μπορεί να εκραγεί ανά πάσα στιγμή, είτε καθόμαστε στην τάξη είτε κοιμόμαστε, είτε βρισκόμαστε στο σχολείο είτε στον δρόμο. Δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, δεν ξέρουμε τι θα φέρει η αυριανή μέρα.
A Yemeni teacher recounts how displacement during the war led her to build an educational center in rural Taiz, giving children a chance to continue learning despite conflict and poverty https://t.co/gNOMluveNz #LetterFromMideast https://t.co/ynoEGe8Lfb
— China Xinhua News (@XHNews) October 5, 2026
Για τον εκπαιδευτικό, ο κίνδυνος έχει γίνει πλέον μέρος της καθημερινότητας. Και αυτή ακριβώς η εξοικείωση με την απειλή είναι που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία.
Τα ματωμένα σανδάλια
Δύο παιδιά έχουν τραυματιστεί σοβαρά από επίθεση με όλμο. Μια νοσηλεύτρια στέκεται έξω από τη μονάδα εντατικής θεραπείας, κρατώντας ένα μικροσκοπικό ζευγάρι μπεζ λαστιχένια σανδάλια, γεμάτα πιτσιλιές αίματος. Ανήκαν στον Αχμέντ, ένα αγοράκι μόλις τριών ετών, το οποίο σκοτώθηκε, όταν όλμος έπληξε ένα συνεργείο επισκευής οχημάτων στην πόλη.
Τι κακό είχε κάνει αυτό το παιδί; Τι κακό είχε κάνει η οικογένειά του; αναρωτιέται η νοσηλεύτρια.
Ο Αχμέντ σκοτώθηκε όταν ένα θραύσμα διαπέρασε την καρδιά του, εισερχόμενο από την πλάτη του. Βρισκόταν μαζί με τον πατέρα του, ο οποίος είχε πάει στο συνεργείο για να φουσκώσει το λάστιχο της μοτοσικλέτας του. Ο πατέρας του δεν τραυματίστηκε. Ένας γιατρός μάς λέει ότι ο πατέρας σκόπευε αρχικά να αφήσει τον γιο του στο σπίτι. Το παιδί, όμως, έκλαψε επειδή ήθελε να τον ακολουθήσει.
Τώρα, καθώς παίρνει το άψυχο σώμα του παιδιού του από το νοσοκομείο, ο πατέρας αναρωτιέται πώς θα αντικρίσει τη μητέρα του. Μια απλή καθημερινή δουλειά μετατράπηκε στην πιο τραγική ημέρα της ζωής τους.
«Ζούμε διαρκώς μέσα στον φόβο. Είναι συντριπτικό να βλέπεις παιδιά να σκοτώνονται», λέει η νοσηλεύτρια Ικράμ Σαμσάν. «Θέλουμε ειρήνη. Θέλουμε να μπορούμε να ζούμε με ασφάλεια».