Το Παιδικό & Εφηβικό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας 2026 powered by ΔΕΗ, επιστρέφει για 9η χρονιά, από τις 9 έως τις 15 Νοεμβρίου 2026, μετατρέποντας την Αθήνα σε μια μεγάλη κινηματογραφική γιορτή.
Με προβολές στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στον Δαναό, στα Κηφισιά Cinemax, στα Village Cinemas σε Ρέντη, Μαρούσι και Ίλιον, αλλά και στο Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος, η φετινή διοργάνωση έχει ως κεντρικό θέμα το «Κοίτα με». Μια φράση απλή, αλλά με ιδιαίτερη συναισθηματική δύναμη, που γίνεται αφορμή για να στρέψουμε το βλέμμα μας στα παιδιά και στους εφήβους, στις σκέψεις, στις αγωνίες, στις επιθυμίες και στις μικρές ή μεγάλες αναζητήσεις τους.
Με ένα πλούσιο πρόγραμμα που περιλαμβάνει ταινίες από όλο τον κόσμο, animation, αφιέρωμα στον Τιμ Μπάρτον, ειδικές προβολές για τις μικρότερες ηλικίες, αλλά και δράσεις που προωθούν τη συμμετοχή, τη δημιουργικότητα και την προσβασιμότητα, το φεστιβάλ δίνει στους νέους θεατές ενεργό ρόλο στην ίδια τη διοργάνωση. Ποια ήταν η έμπνευση πίσω από τη δημιουργία του όμως και, ποιες οι σκέψεις της Καλλιόπη Χαραλάμπους Κριέφ, εμπνεύστριας και διευθύντριας του Φεστιβάλ;
Η έμπνευση πίσω από τη δημιουργία του Φεστιβάλ
Το Παιδικό και Εφηβικό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας, μια ιδέα της Καλλιόπης Χαραλάμπους Κριέφ η οποία εξελίχθηκε σε έναν σημαντικό πολιτιστικό θεσμό αφιερωμένο στους νεότερους θεατές, γεννήθηκε από την ανάγκη για ιστορίες που δεν φοβούνται να μιλήσουν για όσα απασχολούν, από την ανάγκη να τα συγκινήσουν, να τα κάνουν να γελάσουν, να προβληματιστούν και, κυρίως, να τους δώσουν χώρο να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους στη μεγάλη οθόνη.
Όπως η ίδια αναφέρει στη συζήτησή μας, η ανάγκη να έχουν τα παιδιά και οι έφηβοι πρόσβαση σε κινηματογραφικές ιστορίες φτιαγμένες ειδικά για εκείνους αποτέλεσε την αφετηρία μιας διαδρομής που σήμερα ξεπερνά τα όρια των απλών προβολών.
«Φτάσαμε κιόλας στην 9η διοργάνωση του Φεστιβάλ. Μια ιδέα που γεννήθηκε από την πεποίθηση ότι τα παιδιά και οι έφηβοι αξίζουν να έχουν πρόσβαση σε κινηματογραφικές ιστορίες φτιαγμένες για αυτούς, έχει εξελιχθεί σε μία ολιστική πλατφόρμα που επεκτείνεται πέρα από τις κινηματογραφικές προβολές του Φεστιβάλ, με εκπαιδευτικά προγράμματα, εργαστήρια κινηματογράφου, δράσεις σε σχολεία σε όλη την Ελλάδα, συνεργασίες με πολιτιστικούς, εκπαιδευτικούς φορείς και οργανισμούς όλο το χρόνο και κορυφώνεται με την ετήσια γιορτή του Νοεμβρίου» τονίζει η Καλλιόπη Χαραλάμπους Κριέφ.
Λίγο πριν την έναρξη του φετινού Φεστιβάλ, ποιες είναι οι σκέψεις της εμπνεύστριας και Διευθύντριας του θεσμού, Καλλιόπης Χαραλάμπους Κριέφ
Η Καλλιόπη Χαραλάμπους Κριέφ μοιράζεται μαζί μας τις σκέψεις της για τα εννέα χρόνια αυτής της πορείας, θυμάται τη δική της σχέση με τον κινηματογράφο και εξηγεί γιατί θεωρεί τόσο σημαντικό τα παιδιά να αντιμετωπίζονται ως ισότιμοι και απαιτητικοί θεατές του σήμερα.
Μιλά για τη δύναμη των κινηματογραφικών ιστοριών, τη σημασία της ηλικιακά κατάλληλης επιλογής ταινιών, τη συμπερίληψη και την ανάγκη να δημιουργούνται χώροι όπου κάθε παιδί μπορεί να αισθάνεται ότι ανήκει. Γιατί, τελικά, το ζητούμενο δεν είναι μόνο να δουν τα παιδιά μια καλή ταινία, αλλά να νιώσουν ότι κάποιος τα ακούει, τα καταλαβαίνει και, πάνω απ’ όλα, τα κοιτάζει.
Διαλέξαμε ταινίες αληθινές που παρουσιάζουν παιδιά που ψάχνονται, ερωτεύονται, ανακαλύπτουν, θυμώνουν, βαριούνται, κάνουν βλακείες, φοβούνται, θέλουν να φύγουν, αψηφούν τον κίνδυνο, θέλουν να τα αφήσουν ήσυχα και ταυτόχρονα να θέλουν κάποιος να τα προσέξει.
«Οι πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες του φετινού προγράμματος, μας κοιτούν ευθεία στα μάτια, λέγοντας «Κοίτα με». Δες ποιος/α είμαι. Δες αυτό που προσπαθώ να γίνω. Διαλέξαμε ταινίες αληθινές που παρουσιάζουν παιδιά που ψάχνονται, ερωτεύονται, ανακαλύπτουν, θυμώνουν, βαριούνται, κάνουν βλακείες, φοβούνται, θέλουν να φύγουν, αψηφούν τον κίνδυνο, θέλουν να τα αφήσουν ήσυχα και ταυτόχρονα να θέλουν κάποιος να τα προσέξει. Όλο το πρόγραμμα, είναι στην ουσία μία χαρτογράφηση της παιδικής και νεανικής ηλικίας και δεν πρέπει κανείς να χάσει τις ελληνικές ταινίες του προγράμματος, Σταχομαζώχτρα, Bugboy, ο Κύριος Χαρτόνης και Κράτα με.
»Αξίζει επίσης κανείς να συμμετάσχει σε τουλάχιστον ένα κινηματογραφικό εργαστήριο ανάλογα με την ηλικία του, και αν δεν έχει έρθει ποτέ σε προβολή με ζωντανή μεταγλώττιση να μην τη χάσει γιατί είναι μια μοναδική υβριδική εμπειρία σινεμά και θεάτρου που αρέσει σε μικρούς και μεγάλους».
Το φετινό πρόγραμμα περιλαμβάνει ένα αφιέρωμα στον Τιμ Μπάρτον και στον ιδιαίτερο κόσμο του stop-motion. Τι πιστεύετε ότι βρίσκουν τα παιδιά και οι έφηβοι στους αλλόκοτους ήρωες, στα παράξενα πλάσματα;
Οι φανταστικοί ήρωες, τα φανταστικά σύμπαντα, τα παράξενα πλάσματα και οι αλλόκοτοι χαρακτήρες βρίσκονται παραδοσιακά στην καρδιά των παραμυθιών – «παραμύθι» θα πει παρηγοριά, ξορκίζουμε το φόβο με τα παραμύθια.
«Το φεστιβάλ θα προβάλει φέτος τρεις αγαπημένες ταινίες animation: O Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης, Η Νεκρή Νύφη και Frankenweenie. Και στις τρεις ταινίες ο τρόμος παντρεύεται με το χιούμορ και τη μαγεία. Ο κόσμος του Μπάρτον είναι ανάγλυφος, χειροποίητος και ψηλαφητός κάνοντας τις ταινίες αυτές παραμύθια για όλες τις ηλικίες».
Αν γυρίσουμε πίσω στην αρχή της διαδρομής σας, πριν ακόμη υπάρξει το Φεστιβάλ, ποια ήταν η δική σας σχέση με τον κινηματογράφο;
«Η δική μου η γενιά δεν είχε πρόσβαση σε τόσες επιλογές οπτικοακουστικού περιεχομένου. Υπήρχε μόνο η τηλεόραση και το σινεμά, οπότε το σινεμά ήταν το βασικό είδος ψυχαγωγίας για εμάς, εκεί όπου συνέβαιναν όλα τα μεγάλα, τα σπουδαία. Οι μεγάλες συγκινήσεις, τα «ταξίδια» σε μέρη άγνωστα, η γνωριμία με άλλες κουλτούρες… Ήμουν και παραμένω φανατική κινηματογραφόφιλη».
Πίσω από κάθε πολιτιστικό θεσμό υπάρχει και μια λιγότερο ορατή πλευρά, οι δυσκολίες, οι αμφιβολίες που μπορεί να υπάρξουν. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε στη δημιουργία αλλά και την πορεία του Φεστιβάλ και ποια στιγμή σάς έκανε να πείτε πως τελικά άξιζε τον κόπο;
«Οι προκλήσεις είναι καθημερινές και έχουν να κάνουν με το πώς ένας πολιτιστικός φορέας θα μπορέσει να υπάρξει σταθερά και να διατηρήσει μέσα στα χρόνια τη φρεσκάδα του. Πέρα από τις πρακτικές προκλήσεις, οικονομικές ή οργανωτικές, η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα είναι πώς αυτός ο θεσμός που αναφέρεται και αφορά τις επόμενες γενιές θα διατηρήσει τη σύνδεση με τους νέους. Αυτή είναι η σκέψη πίσω από τις μαθητικές επιτροπές επιλογής ταινιών, το εκπαιδευτικό πρόγραμμα Young Reporters, και τις κριτικές επιτροπές παιδιών: να παίρνουν ένα μεγάλο μέρος της διοργάνωσης τα παιδιά στα χέρια τους, με τη δική μας εκπαιδευτική παρουσία φυσικά, αλλά να τους δίνεται βήμα, να καλλιεργείται ο διάλογος και η ενεργή συμμετοχή».
Τελικά τι έχει μεγαλύτερη ουσία σε μια ταινία η οποία απευθύνεται σε παιδιά; Η καλλιτεχνική της αξία, το συναισθηματικό της βάθος, η ικανότητά της να ανοίγει μια ουσιαστική συζήτηση ή όλα παίζουν τον ρόλο τους;
«Να μην τους κάνει κήρυγμα! Αυτό θεωρώ το πιο σημαντικό και φυσικά την καλλιτεχνική της αξία. Είναι τόσο διάχυτος ο διδακτισμός στην κοινωνία που το τελευταίο που έχουν ανάγκη οι νεαροί θεατές είναι να τον βρίσκουν μπροστά τους και στο σινεμά»
Μια καλή παιδική ή εφηβική ταινία ανοίγει τη συζήτηση, χωρίς να προσφέρει τις απαντήσεις, ενώ παράλληλα κοιτάει τα παιδιά στα μάτια και όχι αφ’ υψηλού σα να λέει «έλα να σου κάνω ένα μάθημα για το τάδε θέμα».
Στις ιστορίες που απευθύνονται σε παιδιά συναντάμε όλο και συχνότερα θέματα όπως η απώλεια, η μοναξιά, ο αποκλεισμός, η ταυτότητα και η ανάγκη του ανήκειν. Πώς βρίσκετε την ισορροπία ανάμεσα στην προστασία των νεαρών θεατών και στο δικαίωμά τους να έρθουν σε επαφή με «δύσκολες» αλήθειες;
«Έχει σημασία το πώς μιλάμε στα παιδιά για αυτά τα πιο ευαίσθητα θέματα και σε ποια ηλικία. Το πρόγραμμά μας, εκτός από θεματικά, είναι διαμορφωμένο και ηλικιακά και τα ηλικιακά όρια μπαίνουν σε συνεργασία με εκπαιδευτικούς και παιδοψυχολόγους και αφορούν και την γνωστική ικανότητα αλλά και την ικανότητα συναισθηματικής επεξεργασίας ενός θέματος. Μια σκηνή με μεγάλη φόρτιση μπορεί να βαρύνει συναισθηματικά ένα παιδί, ενώ γνωστικά μπορεί να την κατανοήσει. Όλα αυτά τα λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη πριν παρουσιάσουμε ηλικιακά το πρόγραμμά μας και ενθαρρύνουμε πάντα τους γονείς να βλέπουν τις ταινίες μαζί με τα παιδιά τους, γιατί μπορεί ένα παιδί να χρειαστεί υποστήριξη από ενήλικα για ένα πιο απαιτητικό θέμα».
Τι θα θέλατε να θυμάται ένα παιδί αφού έρθει σε κάποια προβολή ή κάποια δράση του Φεστιβάλ φέτος;
«Ελπίζουμε να θυμάται ότι πέρασε όμορφα μαζί με τους φίλους και την οικογένειά του. Δεν υπάρχει κάποιο δίδαγμα στις ταινίες που βλέπουν τα παιδιά στο φεστιβάλ. Η πρόθεσή μας είναι να περάσει όμορφα, να δει κάτι που θα το συγκινήσει, θα του κινήσει την περιέργεια, θα του δώσει αφορμή για σκέψεις… Αυτού του είδους οι εμπειρίες είναι που θα οδηγήσουν και πάλι σε μία κινηματογραφική αίθουσα: η ανάμνηση ότι πέρασε καλά».
Τέλος, υπάρχει κάποια ιστορία – αντίδραση μικρού θεατή ή και σχόλιο γονιού- που να σας έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό και θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας;
«Μου αρέσει να βλέπω τα πολύ μικρά που έρχονται στις προβολές Baby & Me και Mικρά για τα Μικρά. Οι αντιδράσεις είναι πηγαίες και συνήθως είναι η πρώτη τους κινηματογραφική εμπειρία. Για το λόγο αυτό, οι αίθουσες δεν έχουν απόλυτη συσκότιση και ο ήχος δεν είναι πολύ δυνατός. Αυτόματα αυτό, καθιστά αυτές τις προβολές προσβάσιμες για παιδιά στο φάσμα του αυτισμού. Όταν βλέπουμε αυτά τα δύο κοινά στην ίδια προβολή, η συγκίνηση μας είναι μεγάλη, η κινηματογραφική αίθουσα γίνεται ένα σημείο συνάντησης που μας χωράει όλους».
Βρες αναλυτικά το πρόγραμμα του 9ου Παιδικού και Εφηβικού Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας powered by ΔΕΗ εδώ