Υπάρχει μια ιστορία που μου διηγήθηκαν κάποτε και την βρήκα εξαιρετικά κινηματογραφική. Υψηλό στέλεχος πολυεθνικής, ξυπνά το πρωί, φορά το κοστούμι του, μπαίνει στο αυτοκίνητο του, οδηγεί μέχρι το πάρκινγκ της εταιρείας του, κοντοστέκεται, σκέφτεται για λίγο, κάνει όπισθεν, δεν επιστρέφει ποτέ στην εταιρεία του και στη συνέχεια αποφασίζει να φύγει για Λονδίνο και να γίνει barman. Δεν ξέρω αν πρόκειται για κάποιο είδος εργασιακού αστικού μύθου αλλά αυτή η ιστορία αν είναι αληθινή είναι η επιτομή της τάσης στην εργασία που τα τελευταία χρόνια καταγράφεται σαν εκδικητική παραίτηση.
Μετά το quiet quitting, την ήσυχη παραίτηση που περιελάμβανε το να κάνεις στη δουλειά σου τα απολύτως απαραίτητα ψάχνοντας ταυτόχρονα για άλλη και στη συνέχεια το loud quitting στο οποίο οι εργαζόμενοι προσπαθούσαν με κάθε τρόπο ευφάνταστο ή μη, να κάνουν γνωστούς τους λόγους της παραίτησης τους όσο πιο ηχηρά γίνεται, η πιο πρόσφατη τάση θέλει τους εργαζόμενους στις ΗΠΑ να φεύγουν χωρίς καμία προειδοποίηση. Μια μέρα απλά δεν εμφανίζονται στη δουλειά.
Τι κατέγραψε έρευνα
Σύμφωνα με έρευνα της πλατφόρμας αναζήτησης εργασίας Monster σχεδόν οι μισοί Αμερικανοί εργαζόμενοι δήλωσαν ότι έχουν φύγει από δουλειά χωρίς προειδοποίηση και ότι η πλειονότητα όσων το έκαναν εργαζόταν στην επιχείρηση πάνω από δύο χρόνια Οι κύριοι λόγοι των παραιτήσεων όπως προκύπτει από την έρευνα είναι τα τοξικά εργασιακά περιβάλλοντα, άσχημη συμπεριφορά από manager και η αίσθηση του εργαζομένου ότι υποτιμούν τις ικανότητες και την προσφορά του. Παραδόξως (ή και όχι) οι χαμηλοί μισθοί και η ανυπαρξία άλλου είδους παροχών ήταν η αιτία για μόνο 4% των παραιτήσεων. Η απουσία προοπτικής και εξέλιξης στη δουλειά σημείωσε ακόμη χαμηλότερα ποσοστά.

Tο domino effect
Και φυσικά η εκδικητική παραίτηση δεν θα μπορούσε να μην έχει συνέπειες για τους εργαζόμενους που μένουν πίσω. Το 60% των εργαζομένων που συμμετείχαν στην έρευνα δήλωσαν πως έχουν δει κάποιον συνάδελφο τους να φεύγει χωρίς προειδοποίηση και πάνω από το ⅓ των εργαζομένων έχει δει τέσσερις και πλέον συναδέλφους τους να φεύγουν ξαφνικά χωρίς προειδοποίηση.
Οι συνέπειες στην ομάδα γίνονται άμεσα εμφανείς. Projects καθυστερούν, όσοι μένουν πίσω καλούνται να καλύψουν τα κενά, το ηθικό της ομάδας πέφτει και η έξτρα πίεση μπορεί να προετοιμάζει το έδαφος για την επόμενη εκδικητική παραίτηση.
Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει η Vicki Salemi από την εταιρεία Monster, «οι ξαφνικές παραιτήσεις αποτελούν συχνά προειδοποιητικό σημάδι για την εργασιακή κουλτούρα μιας εταιρείας. Συμβαίνουν όταν οι εργαζόμενοι έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στην ηγεσία ή αισθάνονται ότι κανείς δεν τους ακούει». Σύμφωνα με την έρευνα, το 90% των εργαζομένων θεωρεί δικαιολογημένη την εκδικητική παραίτηση όταν το εργασιακό περιβάλλον είναι κακό, ενώ περίπου οι μισοί το αντιμετωπίζουν ως μια θεμιτή μορφή διαμαρτυρίας.
Τι συμβαίνει στην Ελλάδα
Αρκετές από τις αιτίες που διεθνώς τροφοδοτούν την εκδικητική παραίτηση μοιάζει να καταγράφονται έντονα από έρευνες και στην ελληνική αγορά εργασίας. Σύμφωνα με την έρευνα Randstad Workmonitor 2025, το 51% των εργαζομένων στην Ελλάδα δήλωνε ότι θα έφευγε από μια δουλειά εάν δεν είχε καλή σχέση με τον προϊστάμενό του, ενώ το 31% είχε ήδη παραιτηθεί λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στη διοίκηση.
Παράλληλα, σύμφωνα με το State of the Global Workplace 2026 της Gallup, με στοιχεία του 2025, στην Ελλάδα μόλις το 14% των εργαζομένων δηλώνει «αφοσιωμένο στη δουλειά του». Το 63% δηλώνει «μη αφοσιωμένο» και το 23% «έντονα αδιάφορο για τη δουλειά». Με άλλα λόγια, περισσότεροι από οκτώ στους δέκα εργαζομένους δεν ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που αισθάνονται πραγματικά αφοσιωμένοι στην εργασία τους. Υπάρχει και μια ενδιαφέρουσα γενεακή διάσταση: το 47% της Gen Z και το 49% των Millennials στην Ελλάδα έχουν ήδη εγκαταλείψει κάποια δουλειά επειδή δεν είχε για εκείνους νόημα ή δεν συμβάδιζε με τις αξίες τους.
Αυτό που διαφέρει στην Ελλάδα είναι η κινηματογραφική έξοδος του «μια μέρα έφυγα και δεν ξαναγύρισα» γιατί η νομοθεσία και η διαδικασία της παραίτησης στη χώρα μας είναι πιο σύνθετη σε σχέση με ό,τι ισχύει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ίσως όμως αυτό να μην είναι και το σημαντικότερο. Γιατί πίσω από τον εντυπωσιακή έξοδο της εκδικητικής παραίτησης δεν βρίσκεται τόσο η εκδίκηση όσο η στιγμή κατά την οποία ένας εργαζόμενος αποφασίζει ότι δεν έχει πια τίποτα να διαπραγματευτεί. Και τότε το πραγματικό ερώτημα για μια εταιρεία δεν είναι γιατί κάποιος μπήκε ένα πρωί στο αυτοκίνητό του και δεν επέστρεψε ποτέ στο γραφείο. Είναι τι είχε συμβεί τόσο καιρό μέσα σε αυτό το γραφείο, ώστε η φυγή να του φανεί η μόνη απάντηση.