Κορυφαία παίκτρια του ελληνικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου γυναικών για τη σεζόν 2025-2026 αναδείχθηκε η επιθετικός του Παναθηναϊκού, Γρηγορία Πούλιου κατά την 45η τελετή απονομής των ετήσιων βραβείων του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αμειβόμενων Ποδοσφαιριστών Ποδοσφαιριστριών (ΠΣΑΠΠ).
Η επιθετικός των Πρασίνων, η οποία σκόραρε 16 φορές την προηγούμενη αγωνιστική περίοδο της Women’s Football League, συμπεριλήφθηκε και στην κορυφαία 11άδα της χρονιάς.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η καλύτερα 11άδα γυναικών είναι: Ντάνι Νόιχαους (ΑΕΚ), Μαρία Μήτκου (ΠΑΟΚ), Αναστασία Γκάτσου (Αστέρας Τρίπολης), Μαρία Γκούνη (ΠΑΟΚ), Μαρία Πατερνά (ΟΦΗ), Παναγιώτα Αργυρίου (ΠΑΟΚ), Μάρτα Γιόπις Άλβαρες (ΠΑΟΚ), Ελένη Σαΐχ (ΑΕΚ), Λένε Αντρεέβσκα (ΑΕΚ), Γρηγορία Πούλιου (Παναθηναϊκός), Μινέλα Γκατσανίτσα (ΠΑΟΚ).
Η Γρηγορία Πούλιου ανεβαίνοντας στη σκηνή του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» για να παραλάβει το βραβείο της κατάφερε να συγκινήσει όλους τους παρευρισκομένους. Κι αυτό γιατί αφιέρωσε τη διάκρισή της στον αδελφό της, ο οποίος, όπως αποκάλυψε, δίνει μάχη για τη ζωή του.
Όσοι με ξέρουν γνωρίζουν ότι και αυτή τη στιγμή που βρίσκομαι εδώ πάνω, δεν ξέρω αν με ακούτε, τρέμω», ανέφερε αρχικά, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη της για τη διάκριση.
Αναλυτικά η δήλωση της Γρηγορίας Πούλιου:
Τι να πω, δεν ξέρω. Δεν το έχω καθόλου με αυτό, είμαι τελείως διαφορετική στο γήπεδο. Ναι, είναι μεγάλη τιμή πάντως που βρίσκομαι εδώ σήμερα και βραβεύομαι με αυτό το βραβείο. Θα ήθελα να ευχαριστήσω το ΠΣΑΠΠ για το έργο που κάνει και είναι κοντά μας. Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλες τις ομάδες που έχω περάσει μέχρι τώρα. Απ’ τη πρώτη μέχρι τον Παναθηναϊκό, τους προπονητές, τις συμπαίκτριές μου, το σταφ, γιατί χωρίς αυτούς δεν θα ήμουν σήμερα εδώ. Όμως το μεγαλύτερο ευχαριστώ θα ήθελα να το πω στην οικογένειά μου. Που από την πρώτη στιγμή που κλώτσησα αυτή την μπάλα, ήταν δίπλα μου σε όλα τα βήματα της καριέρας μου και είμαι πολύ ευγνώμων γι’ αυτό. Όμως, θα ήθελα να αφιερώσω αυτό το βραβείο, χωρίς να ρίξω το μουντ της βραδιάς, στον αδερφό μου, που δίνει μια μάχη για τη ζωή του και να του ζητήσω συγγνώμη που δεν είμαι δίπλα του. Γιατί μαζί του έμαθα να αγαπώ το ποδόσφαιρο, να είμαι ανταγωνιστική και να πιστεύω στα όνειρά μου.